مقایسه اثرات درمانی پودر و قطره سیپروفلوکساسین در عفونت های مزمن باکتریال گوش میانی

هدف از این مطالعه مقایسه اثر درمانی پودر سیپروفلوکساسین و قطره سیپروفلوکساسین در عفونت مزمن باکتریال گوش میانی می باشد.

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، تصادفی شده، جمع کل نمونه مثبت در 2 گروه 80 نفر، شروع آن از مهر ماه 1397

بیماران به دلیل مشکل گوش به درمانگاه گوش، حلق و بینی بیمارستان آیت ا... روحانی بابل مراجعه می نمایند. در درمانگاه، بیماران به وسیله پزشک متخصص گوش، حلق و بینی ویزیت می شوند. برای بیماران واجد شرایط ورود، پرسشنامه ای شامل اطلاعات فردی و بیماری پر می شود. متخصص مربوطه دو نمونه از چرک و ترشحات گوش (یک نمونه برای آزمایش مستقیم و یک نمونه برای کشت) می گیرد. پس از ساکشن، بیمار به صورت تصادفی در یکی از گروه مداخله و یا کنترل قرار می گیرد. درمان آنها با توجه به گروه قرار گیری شده صورت می گیرد. نمونه ها به آزمایشگاه های قارچ شناسی و میکروب شناسی دانشگاه علوم پزشکی بابل ارسال می شود. همکاران آزمایشگاه بدون اطلاع از گروه بندی اقدام به آزمایشات لازم برای رسیدن به تایید ارگانیسم ایجاد کننده بیماری نموده و نتایج حاصله مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرد.

همه افراد با عفونت مزمن باکتریال گوش میانی وارد مطالعه می شوند. بیماران مشکوک به عفونت توأم و نیز بیماران با عفونت گوش خارجی وارد مطالعه نمی شوند.

در گروه مداخله: پس از ساکشن کردن فضای گوش، برای یکبار پودر سیپروفلوکساسین (از شرکت داروسازی روناک، شهر صتعتی کاوه، ایران) به میزان 30 میلی گرم به وسیله پودرپاش و تحت هدایت میکروسکوپ از طریق مجرا و پرفوراسیون موجود، داخل فضای گوش میانی ریخته می شود. در گروه کنترل: بعد از ساکشن کردن فضای گوش، برای یکبار قطره سیپروفلوکساسین %0.3(از شرکت داروسازی سینا) به میزان 3 قطره در فضای کانال گوش ریخته می شود. همه بیماران پس از دو هفته ویزیت مجدد خواهند شد.

درد؛ تورم؛ ترشح

مراجعه کنندگان به پزشک پس از در نظر گرفتن معیارهای ورود و خروج به صورت پشت سر هم در دو گروه قرار می گیرند، طوری که اولین فرد واجد شرایط در گروه 1 و نفر بعدی در گروه دوم قرار می گیرد. نمونه گیری تا حصول تعداد مورد نظر ادامه می یابد.

در این مطالعه، پزشک اصلی نسبت به نوع دارو با توجه به ظاهر و کاربرد آن مطلع بوده، ولی در مرحله پیگیری، متخصص دیگری بیمار را از نظر وضعیت بهبودی مورد ارزیابی قرار می دهد. بنابراین قضاوت در مورد اثر بخشی این داروها به وسیله این پزشک صرفا بر اساس یافته های بالینی بیماری در این مرحله خواهد بود.کارشناسان آزمایشگاه که کار تشخیص نهایی بیماری را بر اساس نتایج آزمایش مستقیم و کشت انجام می دهد نیز صرفا با داشتن کد بیمار اقدام به انجام آزمایشات لازم می کنند و نسبت به گروه بیمار مطلع نیستند. بیمار نیز با توجه به شکل و نحوه استفاده از دارو، نسبت به نوع درمان خود مطلع است.

اطلاعات بیشتری وجود ندارد.