مقایسه ی بررسی اثربخشی و ایمنی پلاسمای سرد اتمسفری و لیزر کم توان در درمان زخم های مزمن (شامل اپیدرمولیز تاولی دیستروفیک)

بررسی اثربخشی و ایمنی پلاسمای سرد اتمسفری در مقایسه با لیزر کم توان در زخم های مزمن شامل بیماری پروانه ای (اپیدرمولیز تاولی)

در این مطالعه بالینی، ۶ بیمار مبتلا به بیماری اپیدرمولیز تاولی دیستروفیک (DEB) مورد مطالعه قرار میگیرند و در هر بیمار 5 زخم جهت درمان های مختلف انتخاب می شود. در هر بیمار تعداد ۲ زخم مورد پردازش مستقیم پلاسمای سرد فشار اتمسفری و تعداد ۲ زخم مورد پردازش با لیزر کم توان و ۱ زخم تحت درمان با پانسمان استاندارد ( به عنوان کنترل) قرار میگیرد.

میزان بهبودی زخم ها با بررسی اندازه زخم و هم چنین معیار qualitative wound score (QWS) بررسی می شود که معیار اخیر شامل پارامترهای زیر است: اندازه ( صفر، 1 و 2 نشان دهنده به ترتیب کاهش، عدم تغییر و افزایش سایز زخم)، بوی بد (صفر، 1 نشان دهنده به ترتیب عدم وجود یا وجود)، اگزودا (صفر، 1 و 2 نشان دهنده به ترتیب نبود اگزودا،میزان خفیف و میزان متوسط-شدید) و قرمزی ( صفر، 1 و 2 نشان دهنده به ترتیب عدم وجود قرمزی، صورتی و قرمز). یک متخصص پوست که از نوع درمان ها و اطلاعات پایه ای بیماران بی اطلاع است میزان پاسخ را قبل درمان، بعد از هر جلسه درمان و 2، 6 و 12 هفته بعد از درمان بررسی خواهد کرد.

- شرایط ورود: بیمار مبتلا به اپیدرمولیز تاولی دیستروفیک با زخم مزمن بیش از 3 ماه، سن بیش از 10 سال، نداشتن معیارهای خروج و رضایت کامل از ورود به مطالعه - شرایط خروج: یماری های همراه مثل بیماریهای کلاژن واسکولار و واسکولیت ها، بیماری های قلبی عروقی، عفونت فعال، وجود بدخیمی در موضع تحت درمان، مصرف سیگار و الکل

بیماران اپیدرمولیز تاولی دیستروفیک (DEB) مبتلا به زخم های مزمن بیش از ۳ ماه که به درمان های دیگر پاسخ نداده اند

ترمیم کامل زخم طی مدت مطالعه بررسی کیفیت زندگی قبل و بعد از درمان نمره بندی زخم بر طبق معیار QWS زمان عود تاول و زخم

آنالیز داده ها توسط یک متخصص پوست که از نوع درمان اطلاعی ندارد انجام میشود