آیا ورزش می تواند اثرات مثبت سرترالین بر روی بیماران مبتلا به اختلال افسردگی اساسی را بهبود ببخشد؟ یک کار آزمایی بالینی تصادفی

هدف مطالعه بررسی اثر ورزش بر روی امتیازات افسردگی و اضطراب، و کیفیت خواب بیماران میانسال مبتلا به اختلالات افسردگی اساسی بود.

این مطالعه به صورت یک کار آزمایی بالینی تصادفی شده با کور نمودن ازریابی نتایج با دو بازوی موازی با نسبت تخصیص یک: یک طراحی شده است. کمترین تعداد بیماران لازم برای این مطالعه پانزده نفر بود. شرکت کنند گان به صورت کاملا تصادفی به گروه کنترل یا مداخله به نسبت تخصیص یک به یک توسط TENALEA، که یک سرویس مرکزی تصادفی سازی آنلاین می باشد، با بلوک های متغیر با اندازه ی راندوم تقسیم شدند.

بیماران به صورت کاملا داوطلبانه وارد مطالعه شدند و با استفاده از اطلاعیه هایی راجع به مطالعه در کلینیک های سرپایی و دادن اطلاعات لازم توسط محققین در "درمانگاه بیمارستان روزبه" آگاهی کامل پیدا نمودند. از آنجایی که ورزش یک رفتار آشکار است، امکان کور سازی شرکت کنند گان و ارایه دهندگان مراقبت نبود. بنابراین، فقط کسانی که نتایج را بررسی میکردند کور شدند.

شرکت کنند گان تشخیص افسردگی اساسی داشتند که تحت درمان با سرترالین بودند. شرایط خروج شامل موارد زیر بود: سایکوز؛ اقدامات یا افکار خودکشی؛ خودزنی؛ بیماری های مزمن مرتبط با ارگان های حیاتی مانند قلب، ریه ها و کلیه ها؛ اختلالات استخوان و بافت نرمی که پیروی از برنامه ی ورزشی را غیر ممکن می کرد.

گروه مداخله سرترالین به علاوه ی ورزش منظم تحت نظارت، به صورت هر جلسه شصت دقیقه، سه بار در هفته، به مدت هشت هفته دریافت کردند. گروه کنترل تحت درمان با سرترالین به مدت هشت هفته قرار گرفتند.

امتیاز افسردگی در پرسشنامه افسردگی بک؛ امتیاز افسردگی در پرسشنامه افسردگی هامیلتون؛ امتیاز اضطراب در پرسشنامه اضطراب هامیلتون؛ امتیاز اضطراب در پرسشنامه اضطراب بک؛ شاخص کیفیت خواب در پرسشنامه کیفیت خواب پیتزبورگ

شرکت کنند گان بوسیله ی TENALEA که یک خدمات راندم سازی مرکزی آنلاین می باشد به صورت تصادفی به یکی از گروه های مطالعه یا کنترل به نسبت تخصیص 1:1 با تصادفی سازی بلوکی با اندازه بلوک های تصادفی اختصاص داده شدند. به منظور تایید پنهان سازی، کد تصادفی توسط سرویس ذکر شده منتشر نمی شد تا زمانی که بیمار مورد نظر وارد مطالعه شود، که بعد از اتمام کلیه ی ارزیابی های اولیه رخ می داد.

از آنجایی که ورزش یک مداخله ی آشکار می باشد، امکان کورسازی شرکت کنند گان ومحققین وجود نداشت. بنابراین، تنها کسانی که نتایج را تحلیل می کردند کورسازی شدند.