بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر نظریه خودتنظیمی بر کاهش اضطراب دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم

تعیین تاثیر آموزش مبتنی بر نظریه خودتنظیمی بر کاهش اضطراب دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم در مشهد 1396

این پژوهش یک مطالعه مداخله ای نیمه تجربی است.جامعه آماری این پژوهش دانش آموزان دختر مقطع دبیرستان تشکیل می دهند. حجم نمونه با استفاده از میانگین و انحراف معیار متغیر خودتنظیمی(باتوجه به فرمول ذکر شده) 57 نفر در هر گروه که با احتمال ریزی 60 نفر در نظر گرفته شد که جمعا 120 نفر محاسبه گردید.روش نمونه گیری به شکل خوشه ای انجام می شود، به طوری که از 7 ناحیه آموزش و پرورش مشهد یک ناحیه بصورت تصادفی انتخاب شده و از مدارس دبیرستان تحت پوشش ناحیه مذکور دو مدرسه دولتی انتخاب شده و نمونه ها جمع آوری میشوند

این مطالعه بصورت مداخله ای در مشهد انجام شد

معیار ورود به این مطالعه شامل، تمایل برای شرکت در مطالعه، دانش آموز مقطع دبیرستان، جنسیت دختر، نداشتن سوابق بیماری های روانی و ساکن شهر مشهد می باشد همچنین معیار خروج شامل ، عدم تمایل به ادامه همکاری، غیبت حداکثر دو جلسه آموزشی، عدم پاسخگویی بیش از 10 درصد به سوالات پرسشنامه می باشد

گروه کنترل هیچ گونه مداخله آموزشی دریافت نمی کنند، اما در گروه آزمون مداخله آموزشی مبتنی بر نظریه خودتنظیمی در جهت بهبود سلامت روان و کاهش اضطراب در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم اجرا می گردد. میانگین نمرات حاصل از پرسشنامه سلامت روان، اضطراب و راهبردهای یادگیری خودتنظیمی قبل، بلافاصله و سه ماه پس از مداخله آموزشی توسط پرسشنامه در دو گروه آزمون و کنترل اندازه گیری و مقایسه می شود

اندازه گیری نمرات حاصل از پرسشنامه سلامت روان، اضطراب و راهبردهای یادگیری خودتنظیمی قبل، بلافاصله و سه ماه پس از مداخله در گروه هدف

روش نمونه گیری به شکل خوشه ای انجام می شود، به طوری که از 7 ناحیه آموزش و پرورش مشهد یک ناحیه بصورت تصادفی انتخاب شده و از مدارس دبیرستان تحت پوشش ناحیه مذکور دو مدرسه دولتی انتخاب شده و نمونه ها جمع آوری میشوند

داده ها بالقوه پس از تمایز افراد قابل تعویض است

شروع دوره دسترسی یک ماه پس از انتشار نتیجه

محققانی که در دانشکاه فعالیت می کنند

داده ها از طریق یک درخواست رسمی و از طریق ایمیل ارسال می شود

دکتر نوشین پیمان

داده ها از طریق یک درخواست رسمی و از طریق ایمیل ارسال می شود