مقایسه پروتکل درمانی دوبار تحریک با پروتکل آنتاگونیست با دوز بالای گنادوتروپین در بیماران با پاسخ ضعیف تخمدانی در مرکز درمان ناباروری ابن سینا

بررسی و مقایسه نتایج میکرواینجکشن با استفاده از پروتکل Double Stimulation با پروتکل آنتاگونیست با دوز بالای گنادوتروپین در بیماران با پاسخ ضعیف تخمدانی (POR).

نوع مطالعه : کارآزمايی بالينی تصادفی. گروه مطالعه:بیمارانی که به علت POR کاندید ميکرواينجکشن( ICSI )می باشند. تعداد: 60 بیمار که به صورت رندوم به دو گروه 30 نفره تقسیم می شوند.

قبل از شروع به کار تمامی عوارض احتمالي داروهای مصرفی، به بیمارتوضیح داده شده و رضایت نامه آگاهانه کسب می شود. در گروه Double Stimulation از روزدوم قاعدگی قرص لتروزول و کلومیفن و از روز چهارم 150 واحد گنادوتروپین شروع می شود و در گروه دوم از روز دوم سیکل قاعدگی گنادوتروپین با دوز 600-450 واحد شروع و بسته به پاسخ تخمدانها دوز دارو تنظیم می شود. هر دو گروه از نظر تعداد و کیفیت تخمکها و جنینهای به دست آمده ، وضعیت حاملگی و سطح سرمی FSH, LH, Estradiol, Progesterone مورد بررسی قرار می‌گیرند. محل انجام مطالعه مرکز ناباروری ابن سینای شهر تهران

شرط ورود: سن بالای 40، سابقه وجود کمتر از چهار تخمک، تست های ذخیره تخمدان غیر طبیعی، سابقه جراحی قبلی تخمدانی ، وجود فاکتور خطر مختلف دخیل در ضعف پاسخ تخمدانی شرایط عدم ورود : شاخص توده ی بدنی بالا یا برابر سی و پنج، هورمون محرک فولیکولی (FSH) بالای 25، اندومتریوز درجه سه و بیشتر، وجود عامل منع برای تحریک تخمدان ها از جمله بیماریهای سیستمیک کنترل نشده، نازایی شدید مردانه بر اساس معیار های سازمان جهانی بهداشت

هدف:بهبود پاسخ تخمدانی در گروه بیماران POR . اثربخشی دو پروتکل آنتاگونیست با دوز بالای گنادوتروپین و دو بار تحریک در فاز فولیکولار و لوتئال از نظر تعداد و کیفیت تخمکها و جنینهای به دست آمده انجام و در نهایت میزان بارداری باهم مقایسه می شود.

میزان باروری موفق، بالا بردن تعداد و کیفیت تخمکهای به دست آمده، تعداد و کیفیت جنینهای به دست امده ، میزان بارداری شیمیایی و بالینی

نمونه گیری تصادفی می باشد. از سیستم کامپیوتری که شامل تعداد 500 بیمار poor responder بود به تصادف بر اساس فرمول آماری حجم نمونه تعداد 60 نفر مشاهده، انتخاب شد. بر این اساس به تمام افراد حاضر در سیستم 500 نفر یک کد اختصاصی تعلق گرفته است سپس از آن سیستم تعداد 60 نفر به تصادف و با استفاده از همان کد اختصاصی به روش random samplesانتخاب شده اند با انتخاب 60 فرد و دسته بندی آنها به گروه های A و B بار دیگر به تصادف 30 فرد در گروه A که همان گروه مداخله و 30 فرد در گروه B که همان گروه کنترل است قرار گرفتند.