تهیه و بررسی اثر بخشی محلول موضعی ستیریزین در پیشگیری و درمان ریزش موی آندروژنتیک

ارزیابی کارایی محلول موضعی ستیریزین در پیشگیری و در مان ریزش موی آندروژنتیک

در این مطالعه 40 بیمار مبتلا به ریزش موی آندروژنتیک خفیف تا متوسط و دارای شرایط ورود به مطالعه که به مرکز پوست و جذام مراجعه می کنند انتخاب می شوند .شرکت کنندگان به طور تصادفی در یکی از دو گروه ماینوکسیدیل یا ستیریزین قرار می گیرند.

مطالعه بر روی کلیه بیماران مبتلا به ریزش موی آندروژنتیک خفیف تا متوسط در مرکز آموزش و پژوهش بیماری های پوست و جذام انجام شد.به صورت تصادفی شده دو گروه موازی به نحوی که بیمار نسبت به نوع درمان دریافتی کور می باشد. هر دو گروه بیماران از داروهایی با شکل ظاهری و بسته بندی مشابه استفاده می کنند.

شرایط ورود :مردان 18 تا 49 سال؛ ریزش موی مردان بر اساس شاخص نوروود در جایگاه 2،3،4 قرار داشته باشد؛ امضا فرم رضایت نامه آگاهانه؛ شرایط عدم ورود : سابقه حساسیت به ستیریزین یا ماینوکسیدیل؛ استفاده از مهار کننده های آنزیم 5آلفا ردوکتاز در سال گذشته؛ استفاده از ایزوترتینویین در یک سال گذشته؛ مصرف مکمل های غذایی و داروهای گیاهی رشد مو در سه ماه گذشته؛ شیمی درمانی در یک سال گذشته؛ کف سر در معرض اشعه قرار گرفته باشد در یک سال گذشته؛ سابقه فشار خون کنترل نشده؛ سابقه افت فشار کنترل نشده؛ مصرف استرویید سیستمیک برای بیش از 14 روز در 2 ماه گذشته.

گروه مداخله:استفاده از محلول موضعی ستیریزین دو بار در روز در نواحی دارای ریزش مو به مدت 4 ماه. گروه کنترل:استفاده از محلول موضعی ماینوکسیدیل دو بار در روز در نواحی دارای ریزش مو به مدت 4 ماه.

تعداد مو ; ضخامت مو

با استفاده از جدول اعداد تصادفی

در این مطالعه بیمار نسبت به نوع درمان دریافتی کور می باشد. هر دو گروه بیماران از داروهایی با شکل ظاهری و بسته بندی مشابه استفاده می کنند.