تاثیر تمرین درمانی بر فعالیت های عملکردی بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپال

بررسی تاثیر تمرین درمانی بر فعالیت های عملکردی، میزان درد و قدرت مچ بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپال

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، مبتنی بر جامعه و عمل گرا، با گروه های موازی ، یک سویه کور ، تصادفی شده

افراد واجد شرایط بر اساس پاکت های کدگذاری شده به دو گروه 32 نفره مداخله و کنترل تقسیم می شوند. در جلسه اول، تمرین درمانی به صورت عملی آموزش داده می شود و سپس در ادامه همان جلسه، همان تمرینات در قالب بروشور با تصویر و توضیحات نیز ارائه میگردد. تمرینات به مدت 6هفته، 5 روز در هفته، روزی سه نوبت در منزل انجام میگیرد. مدت زمان انجام تمرینات در هر روز 30 دقیقه می باشد که شامل 10 دقیقه تمرینات لغزشی، 10 دقیقه تمرینات کششی و 10 دقیقه تمرینات تقویتی می باشد. بیماران به صورت هفتگی (یک جلسه در هفته) به کلینیک مراجعه خواهند کرد و تمرینات در قالب یک دستورالعمل و چک لیست و جدول زمانی که به بیمار داده می شود و بیمار پر می کند، در پایان هر هفته توسط درمانگر چک می شود.

زنان 25 تا 55 ساله مبتلا به سندرم تونل کارپ خفیف و متوسطی که بیماری های همراه ارتوپدیک و نرولوژیک نداشته باشند.

گروه مداخله: تمرینات لغزش تاندون و عصب، تمرینات تحرک بخشی و کششی و تمرینات تقویتی گروه کنترل: مداخلات رایج سندرم تونل کارپ غیر از مواردی که در معیار ورود ذکر شده است.

جهت جمع آوری اطلاعات در این پژوهش از پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک پرسشنامه بوستون; پرسشنامه درد مک گیل و از داینامومتر استفاده می شود. این ارزیابی ها در چهار فاصله زمانی قبل، حین مداخله و بلافاصله پس از اتمام مداخله و یک ماه پس از اتمام مداخله در دو گروه انجام خواهد شد.

بر اساس پاکت های کدگذاری شده

فرد ارزیاب از تخصیص افراد به گروه های کنترل و مداخله مطلع نیست.

در حال حاضر برنامه انتشار برای این پروژه چاپ مقاله می باشد.

دو سال آینده

محققین

مقالات مستخرج پس از پذیرش در اختیار علاقمندان قرار خواهد گرفت.

اینترنت

فرایند خاصی ندارد.