بررسی اثربخشی دولکستین و گاباپنتین در کاهش درد بیماران با استئوآرتریت زانو

در این مطالعه قصد داریم به مقایسه اثر بخشی گاباپنیتن در مقایسه با دولوکستین در کاهش درد و بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو بپردازیم.

در این مطالعه، 150 بیمار مبتلا به استئوآرتریت متوسط تا شدید زانو و دارای شرایط ورود و نداشتن شرایط خروج مراجعه کنننده به درمانگاه های روماتولوژی انتخاب می شوند. شرکت کنندگان بطور تصادفی به سه گروه دریافت کننده گاباپنتین، دولوکستین و استامینوفن تقسیم خواهند شد و به هر یک از شرکت کنندگان یک کد اختصاص داده می شود.

بعد از انتخاب بیماران، بیماران به صورت تصادفی به سه گروه دریافت کننده گاباپنتین، دولوکستین و استامینوفن تقسیم خواهند شد. بیماران در سهدو گروه تحت درمان برای 3 ماه قرار گرفته و در بازه های قبل از مداخله، 1 و 3 ماه بعد مداخله از نطر شدت درد بر اساس VAS )visual analogue scale)، وضعیت عملکردی بر اساس پرسشنامه WOMAC و کیفیت زندگی بر اساس پرسشنامه SF-12 مورد ارزیابی قرار خواهند گرفت. بیماران و فرد ارزیابی کننده پیامد درمان نسبت به نوع گروه درمانی بی اطلاع خواهند بود.

شرایط ورود: استئوآرتریت زانو همراه با افیوژن مفصلی؛ سن بین 75-45 سال؛ توانایی راه رفتن؛ داشتن درد موضعی زانو با نمره بیش از 5 بر اساس معیار VAS و نمره بیش از 48 بر اساس پرسشنامه WOMAC؛ شرایط خروج: ابتلا به بیماری های دیگر زانو؛ استئوآرتریت همزمان ران و مچ پا؛ بورسیت و بیماری های پری آرتیکولار؛ درد های رادیکولار؛ سابقه فیزیوتراپی و تزریق داخل مفصلی در 6 ماه گذشته؛ بیماری های روانی-ذهنی؛ سابقه جراحی زانو؛ بیماری های التهابی مفصلی؛ وجود آرتریت روماتوئید؛ فیبرومیالژی؛ نقرس کاذب فعال یا عود کننده؛ بدخیمی؛ بیماری های سیستمیک مانند از کارافتادگی کلیه یا کبد، فشار خون کنترل نشده، دیابت ملیتوس؛ آسمی که نیاز به تجویز کورتیکواستروئید داشته باشد؛ استفاده از کورتیکواستروئید در زمانی کمتر از 5 هفته قبل از شروع درمان.

در گروه دولوکستین، ابتدا با دوز 30 میلی گرم در روز درمان شروع شده و تا 60 میلی گرم در روز افزایش داده خواهد شد. در گروه گاباپنتین، درمان با 300 میلی گرم روزانه شروع شده و تا 600 میلی گرم در روز افزایش خواهد یافت. گروه سوم استامینوفن با دوز 1000 میلی گرم در روز دریافت خواهند داشت که قابل افزایش به 2000 میلی گرم روزانه می باشد.

پیامد های اصلی مطالعه شامل ارزیابی وضعیت عملکردی بیماران با استفاده از پرسشنامه WOMAC (Western Ontario and McMaster Universities Osteoarthritis)، سنجش میزان درد بیماران بر اساس مقیاس visual analogue scale و کیفیت زندگی بیماران بر اساس پرسشنامه کیفیت زندگی SF-12 می باشد که در بازه های قبل از مداخله و 1 و 3 ماه بعد مداخله ارزیابی خواهند شد.

با استفاده از روش بلوک های تصادفی اعداد تصادفی ایجاد و با استفاده از پاکت های مهر و موم شده بیماران به سه گروه تقسیم خواهند شد.

بیماران و نیز فرد ارزیابی کننده پیامد درمان نسبت به نوع گروه قرار گیری بی اطلاع خواهند بود.