بررسی تاثیر امگا 3 بر روی خارش اورمیک بیماران همودیالیزی

تعیین تاثیر مکمل امگا 3 بر خارش اورمیک بیماران همودیالیزی

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، دو سویه کور تصادفی شده، با کورسازی بیمار و ارزیابی کننده وآنالیزکننده، بر روی 64 نفربیمار همودیالیزی مزمن خارش دار، 32 نفر در گروه مداخله و 32 نفر در گروه کنترل با روش تخصیص نهانی

مطالعه در بخش همودیالیز بیمارستان امام خمینی (ره)اهواز وبخش همودیالیز بیمارستان رازی اهواز انجام شد . کورسازی بدین نحو بود که جهت کاهش احتمال رویدادن سوگیری اطلاعات، هم بیماران و هم فرد ارزیابی کننده و هم فرد آنالیز کننده نتایج درمان از نوع درمان اختصاص داده شده به هر فرد و از اینکه بیماران در کدام گروه بودند ، بدون اطلاع نگه داشته شدند.

معیار ورود به مطالعه: همه بیماران بالای هجده سال سن داشته و بیش از سه ماه از شروع همودیالیز آنها می گذرد. معیارخروج از مطالعه: بیمارانی که مبتلا به بیماری پوستی ، بدخیمی یا بیماری کبدی بودند و بیماران با حساسیت به امگا3 و یا بیمارانی که در روند مطالعه در درمان شان تغییری (مانند پیوندکلیه) ایجاد شد از مطالعه حذف شدند.

بیماران همودیالیزی با خارش اورمیک بالای هجده سال که بیش از سه ماه از شروع همودیالیزشان گذشته و بیماری پوستی و کبدی و بدخیمی وحساسیت به امگا3 نداشتند ، با روش تخصیص نهانی به طور تصادفی با استفاده از بلوک های شش تایی به دوگروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. بیمارانی که در گروه اصلی قرار داشتند ، امگا3 به میزان دو گرم در روز به صورت تک دوز ، قبل از ناهار به مدت سه هفته دریافت کردند. به بیمارانی که در گروه شاهد بودند ،نیز دارونما به مدت سه هفته یک بار در روز قبل از ناهار داده شد . دارونما از نظر شکل ظاهری، اندازه و مزه و رنگ مشابه داروی گروه اصلی بود.

شدت خارش

در آغاز مطالعه بیماران از نظر میانگین مصرف داروهای ضد خارش ، به طور یکسان در هر دو گروه درمان با دارو و دارونما قرار داده شدند . نمونه گیری بیمارانی که وارد پژوهش شدند با روش غیر احتمالی متوالی انجام شد . بدین نحو که از زمان شروع مطالعه کلیه بیمارانی که معیارهای ورود به مطالعه را داشتند و فاقد معیارهای خروج از مطالعه بودند ، به عنوان نمونه انتخاب و این کار تا رسیدن به حجم نهایی نمونه ادامه داده شد .تخصیص بیماران به هر یک از گروه های مطالعه (امگا3 و دارونما)با روش تصادفی بلوکی و با استفاده از بلوک های شش تایی انجام شد . نهایتا بیماران به دو گروه اصلی (مداخله)و گروه شاهد تقسیم شدند . به منظور افزایش اطمینان در جلوگیری از رخ داد سوگیری انتخاب ، از روش پنهان سازی تخصیص (Allocation Concealment) با اختصاص کدهای واحد به هر فرد استفاده شد.

کورسازی بدین نحو بود که جهت کاهش احتمال رویدادن سوگیری اطلاعات، هم بیماران و هم فرد ارزیابی کننده و هم فرد آنالیز کننده نتایج درمان ، از نوع درمان اختصاص داده شده به هر فرد و از اینکه بیماران در کدام گروه هستند ، بدون اطلاع نگه داشته شدند.