بررسی مقایسه ای تاثیر تجویز دکسمدتومیدین با هالوپریدول در پیشگیری از دلیریوم پس از اعمال جراحی پیوند عروق کرونر در بیمارستان چمران سال94-95

1) تعیین و مقایسه فراوانی بروز دلیریوم در دو گروه دریافت کننده dexmedetomidine و haloperidol 2) تعیین و مقایسه شدت بروز دلیریوم در دو گروه دریافت کننده dexmedetomidine و haloperidol 3) تعیین میانگین دوز لازم داروهای مصرفی در دو گروهdexmedetomidine و haloperidol و مقایسه انها 4) تعیین میانگین مدت زمان تجویز داروهای مصرفی در دو گروهdexmedetomidine و haloperidol و مقایسه انها 5) تعیین و مقایسه توزیع فراوانی بروز عوارض دارویی در دو گروه dexmedetomidineو haloperidol و مقایسه انها 6) تعیین و مقایسه میانگین مدت بستری بیماران در دو گروه dexmedetomidine و haloperidol و مقایسه انها 7) تعیین و مقایسه میانگین sedation بیماران در دو گروه dexmedetomidine و haloperidol و مقایسه انها 8) تعیین و مقایسه میانگین مدت زمان intubation و extubation در دو گروه

بیماران این تحقیق شامل کلیه بیماران کاندید عمل جراحی پیوند عروق کرونر مراجعه کننده به بیمارستان شهید چمران میباشند. حجم نمونه مورد نیاز این مطالعه با استفاده از فرمول برآورد حجم نمونه جهت مطالعات شیوع محاسبه گردید. سطح اطمینان 95% در نظر گرفته شد، شیوع آژیتاسیون بعد از عمل جراحی باز عروق کرونر قلب، بعلت نبود مطالعه مشابه به میزان 0.5در نظر گرفته شد، که تعداد 44 نفر (در هر گروه) به دست آمد. با احتمال ریزش افراد در هر گروه 50 نفر خواهد بود. نمونه گیری به صورت غیراحتمالی و از نوع اتفاقی (آسان) انجام شد.

بعد از انجام هماهنگی های لازم، با مراجعه پژوهشگر به بیمارستان شهید چمران، بیماران کاندید عمل جراحی باز عروق کرونر قلب انتخاب شده و پس از جلب رضایت ایشان جهت شرکت در مطالعه، اطلاعات دموگرافیک آنها، سوابق بیماری های دیابت و فشارخون، اعتیاد به سیگار و مواد مخدر و الکل، و سابقه مصرف داروهای روانپزشکی در پرسشنامه ای که تهیه شده، ثبت گردیده و در فرم جمع آوری اطلاعات وارد می شود. همچنین جدیدترین مقدار هموگلوبین، WBC و کراتینین بیمار قبل از عمل، از پرونده استخراج و ثبت می گردد. بیماران به صورت تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل قرار می گیرند.

معيار ورود: شامل بيماران 18 تا 80 سال؛ کاندید عمل جراحی باز عروق کرونر قلب مراجعه کننده به بیمارستان شهید چمران؛ که موافقت برای شرکت در مطالعه داشتند؛ عدم وجود سابقه بيمارى هاى روانى و دمانس میباشد. معيار خروج: شامل عدم همکاری فرد؛ نقص در داده های مورد بررسی؛ فوت بیمار در حین عمل یا در بدو ورود به ICU؛ نیاز به عمل مجدد به علت خونریزی بعد از ورود به ICU؛ حساسيت مفرط شناخته شده نسبت به هالوپريدول و فنوتيازين‌ها؛ پارکینسون (لرزش در وضعیت استراحت) و ضعف در CNS؛ گولوکوم؛ سابقه تشنج؛ دریافت داروهای ضد تشنج، ضد پاركينسون يا ليتيم

گروه مداخله تحت دکسمدتومیدین 1میکروگرم بر کیلوگرم طی 10 دقیقه و انفوزیون نگهدارنده 0.2-0.7 میکروگرم در ساعت بر کیلوگرم قرار گرفته و گروه کنترل تحت هالوپریدول 0.5 میلی گرم داخل عضلانی قرار گرفتند. در صورت بروز آژیتاسیون هر دو گروه کنترل و مداخله تحت دریافت دوز درمانی هالوپریدول (0.5 میلی گرم داخل عضلانی) قرار گرفتند.

میزان بروز دلیریوم، شدت بروز دلیریوم، دوز لازم داروهای مصرفی، میانگین مدت بستری بیماران، توزیع فراوانی بروز عوارض دارویی، میانگین sedation، میانگین مدت زمان intubation و extubation بیماران پس از جراحی قلب در دو گروه دریافت کننده dexmedetomidine و haloperidol متفاوت خواهد بود.

دولتی و خصوصی

بیماران را از انجام مداخله اگاه نمودیم ولی بدون اینکه بدانند کدام دارو را دریافت خواهند کرد به هر بیمار شماره ای اختصاص داده شد، که طبق زوج یا فرد بودن تحت دریافت دکسمدتومیدین یا هالوپریدول قرار گرفتند