بررسی اثرات کاربرد موضعی اریتروپویتین بر روند بهبود پریودنتیت مزمن در بیماران مبتلا به پریودنتیت مزمن تحت درمانهای فاز یک: مطالعه کارازمایی بالینی تصادفی شده

هدف از انجام این مطالعه بررسی تاثیر ژل موضعی اریتروپویتین در بیماران مبتلا به پریودنتیت مزمن تحت درمان فاز یک میباشد. در این مطالعه 15 بیمار مبتلا به پریو دنتیت مزمن که دو ناحیه با پاکت بالای 5 میلی متر در دو طرف یک فک دارند انتخاب میشوند. بعد از انجام جرمگیری در یک سمت ماده ی اریتروپویتین و در سمت دیگر پلاسبو قرار داده میشود.قبل از انجام جرمگیری بالا و زیر لثه باید شاخصهایی از جمله شاخص خون ریزی لثه (BI)، شاخص چسبندگی کلینیکی(CAL)، شاخص پلاک (PI) و شاخص التهاب لثه (GI)و شاخص عمق پاکت (PD)توسط یک معاینه گر که نسبت به مطالعه Blinde میباشد اندازه گیری میشوند. اندازه گیری این شاخصها با پروب unc15 صورت میگیرد .بعد از انجام درمان فاز1 ɪ شامل جرمگیری بالا و زیر لثه دو ناحیه از یک فک که در مجاورت دندانهای مشابه از نظر اناتومیکی و در دوسمت یک فک میباشند(به عنوان مثال دو مولر دو طرفه یا پره مولر دو طرفه)انتخاب میشوند. تصادفی سازی با روش coin toss انجام میشود و اریتروپویتین در سمت تست و پلاسبو در سمت کنترل قرار داده میشود. کاربرد اریتروپویتین وپلاسبو به این صورت است که در طول 2 هفته بعد از جرمگیری بیمار 5 جلسه مراجعه میکند و دارو در محل مورد نظر قرار میگیرد. از بیماران خواسته میشود در طول مطالعه از هیچ انتی بیوتیکی و دهانشویه ای استفاده نکنند . معاینه ی بعدی بیماران بعد از سه ماه صورت میگیرد و به این ترتیب دوباره شاخصهای گفته شده اندازه گیری میشوند(توسط معاینه گر) ومورد ارزیابی قرار میگیرند و این شاخصها در دو طرف دهان بیمار مقایسه میشود تا بتوانیم تاثیر اریتروپویتین بر این شاخصها و روند بهبود بیماریهای پریودنتال را بسنجیم.

مجریان مطالعه