مقایسه تاثیر درمان بیماران مبتلا به زخم پای دیابتی در منزل و بیمارستان بر کیفیت زندگی آن ها و مدت زمان بهبودی زخم در بیماران مبتلا به زخم پای دیابتی در بیمارستان شریعتی

مطالعه حاضر با رویکرد مداخله‌ای و به‌صورت ناهمسان به‌منظور مقایسه پیامدهای مطالعه بین دو مودالیتی درمان انجام می‌شود. در این مطالعه اثربخشی یک سیاست جدید در کشور ایران مبنی بر ادامه درمان بیمار در منزل موردبررسی قرار می‌گیرد. نمونه تحت مطالعه بیماران مبتلا به زخم پای دیابتی پذیرش‌شده در یک بیمارستان آموزشی هستند، که پس از بررسی گروه تحقیق، در صورت داشتن معیار ورود به مطالعه شامل تصمیم پزشک معالج در خصوص ادامه درمان در منزل، ابتلا به زخم پای دیابتی طبق سیستم طبقه‌بندی وگنر زخم پا در کلاس 2،3،4 و ABI >0.5 ، امکان سکونت بیمار در شهر تهران، رضایت بیمار به‌صورت تصادفی در گروه کنترل یا مداخله قرار می‌گیرند. شاخص‌های پیامدی مطالعه در دو گروه شامل مقدار hba1c، رژیم انسولین بیمار، میزان رخداد آمپوتاسیون، کلاس زخم، مدت اقامت بیمار، میزان رضایتمندی بیماران و کیفیت زندگی هست. برای پاسخگویی به اینکه آیا دو مودالیتی درمانی تفاوت قابل اهمیتی ازنظر زمان لازم برای بهبودی رادارند، با حداقل خطای قابل‌قبول 5 درصد و توان 90 درصد و اختلاف 3 ، حجم نمونه 120 نفر با استفاده از فن نمونه‌گیری سیستماتیک طبقه‌ای تعیین شد. با توجه به هزینه‌های بالای طرح جهت ادامه درمان در منزل تصمیم به پیاده سازی نسبت 3 به 1 در تعداد بیماران واردشده به گروه کنترل در مقایسه با گروه مداخله گرفته شد. پس از ورود به مودالیتی درمان در منزل، آموزش بیمار از روند و هدف اجرای مطالعه، اخذ رضایت آگاهانه، معرفی به ارائه‌دهندگان مراقبت در منزل، ترخیص بیمار و پذیرش در HBHC صورت می‌گیرد.

وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی؛ پژوهشگاه غدد و متابولیسم