ارزیابی اثرات غوطه ور سازی گرافت قبل از جراحی در دفروکسامین بر نتیجه جراحی جوش نخوردگی شکستگی استخوان اسکافوئید

اهداف: به دلیل موقعیت هندسی و الگوی عروقی ضعیف استخوان اسکافوئید، شکستگی های اسکافوئید به عنوان یک چالش درمانی منحصر به فرد مطرح هستند و جوش نخوردگی شکستگی اسکافوئید در تعداد قابل توجهی از بیماران رخ می دهد. بهینه سازی روش های موجود در درمان این جوش نخوردگی، مثل استفاده از گرافتهای استخوانی عروق دهی نشده، ممکن است منجر به بهبود نتیجه این جراحی شود. در این مطالعه، اثر غوطه ور سازی گرافت در دفروکسامین، قبل از جراحی، در نتیجه جراحی جوش نخوردگی شکستگی اسکافوئید مورد ارزیابی قرار می گیرد. طراحی: کارآزمایی بالینی نحوه انجام: تعداد 20 بیمار مبتلا به جوش نخوردگی استخوان اسکافوئید به دو گروه 10 نفره تقسیم می شوند. شرایط ورود و خروج شرکت کنندگان: شرایط ورود: سن بین 18تا 60 سال؛ بیمار فاقد بیماری هماتولوژیک یا هر گونه بیماری با اختلال عملکرد پلاکتی باشد؛ بیمار فاقد بیماری زمینه شدیدی باشد که باعث افزایش ریسک جراحی شود. بیمار تحت درمان با داروهای مخل روند ترمیم استخوانی مانند کورتیکواستروئید یا کموتراپی نباشد؛ شکستگی هیچگونه علایم قابل رویتی از روند بهبود را در طی 3 ماه نشان ندهد. شرایط خروج: ترومای جدید که منجر به بر هم خوردن فیکساسیون شود؛ بروز عفونت شدید و غیر قابل کنترل با دارو؛ بروز بیماری شدید نیازمند مصرف داروهای خاص مانند کورتیکواستروئید و کموتراپی. مداخلات: در گروه اول، اتوگرافت استخوانی قبل از قرارگیری در موضع در دفروکسامین (500میلی گرم) غوطه ور می شود. در گروه دوم، اتوگرافت استخوانی بدون غوطه ور شدن در دفروکسامین(500میلی گرم) در موضع قرار داده می شود. متغیرهای پیامد اصلی: علایم کلینیکی )دامنه ی حرکتی( و نشانه های رادیولوژیک جوش خوردگی

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی ایران