بررسی تاثیر راه رفتن روی سطح شیبدار در شدت درد ، دامنه حرکتی ، طول گام ، سرعت راه رفتن و ناتوانی در افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو

استئوآرتریت ،تخریب غضروف مفصلی واستخوان ساب کندرال است که باعث درد، خشکی مفصلی و از بین رفتن عملکرد در فرد مبتلا می گردد.آرتروز زانو شایع ترین بیماری روماتیسمی مزمن در سرتاسر جهان است .افراد مبتلا به آرتروز زانو با زانوی خم راه می روند و به دلیل درد و کوتاهی عضلات تمایلی ندارند زانویشان را صاف کنند . چون زانو خم است مرکز فشار به خلف جابجا شده ، گشتاور فلکسوری افزایش می یابد و عضله کوادری سپس با نیروی بیشتری فعالیت می کند و نیروی فشاری روی مفصل پاتلوفمورال افزایش می یابد .درمانی که بتواند مرکز فشار در زانو را به سمت قدام آورد(مانند راه رفتن روی سطح با شیب رو به بالا) ،باعث کاهش بازوی گشتاور فلکسوری در زانو می شود . نمونه ها در ابتدا سه پرسشنامه شامل پرسشنامه اطلاعات زمینه ای ، KOOS و شدت درد بر اساس مقیاس آنالوگ دیداری را تکمیل می کنند .به دنبال آن دامنه حرکتی مفصل زانو ، سرعت حرکت فرد و طول گامش اندازه گیری می شود. سپس به طور تصادفی به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم می شوند .گروه کنترل ده جلسه درمان روتین فیزیوتراپی وگروه مداخله درمان روتین فیزیوتراپی همراه با دو ست ۱۵ دقیقه ای راه رفتن روی تردمیل با شیب 8 درجه رو به بالا و با سرعت 1/1متر بر ثانیه را دریافت می کنند . در انتهای ده جلسه و 20 روز بعد از پایان مداخله متغیر های ذکر شده مورد ارزیابی مجدد قرار گرفته و فرد پرسشنامه ها را دوباره تکمیل می کند.

خصوصی