مقایسه تاٴثیر دو داروی آمیودارون و پروپافنون در درمان فيبريلاسيون دهليزي در بیماران پس از عمل جراحی قلب باز

این مطالعه به منظور درمان بهینه فيبريلاسيون دهليزي طرح ریزی گردیده است تا با مقایسه نتایج درمان این عارضه با دو داروی آمیودارون و پروپافنون در بیماران بستری بعد از CABG موثرترین دارو انتخاب گردد. کلیه بیماران کاندید عمل جراحی قلب بصورت CABG on pump که فرم رضایت شرکت در تحقیق را پر کرده باشند در مطالعه وارد می شوند و در صورت سابقه حساسیت به پروپافنون یا کسر تخلیه ای کمتر از 30 ٪، شوک کاردیوژنیک، برادی کاردی، فشار خون پایین قابل توجه ، سینوس بیمار، عدم تعادل الکترولیت از مطلعه خارج می شوند.بیماران به دو گروه تقسیم می شوند.در گروه اول داروی پروپافنون تجويز و در گروه دوم داروی آمیودارون تجویز خواهد شد.تجویزدارو پس از عمل و تشخیص اولیه فيبريلاسيون دهليزي در ICU بوسیله پرستار مخصوص انجام خواهد گرفت و سپس متخصص مراقبت های ویژه نوع فيبريلاسيون دهليزي و همراهي يا عدم همراهي آن با ساير علايم از جمله افت فشار خون را تایید خواهد كرد.محقق در جریان مداخله نیست و بیماران از درمانی که دریافت می کنند اطلاعی ندارند.به این ترتیب مطالعه دو سویه کور خواهد بود .بیماران گروه یک به محض بروز فيبريلاسيون دهليزي پروپافنون به میزان 600 میلی گرم دوز واحد خوراکی و سپس 150 میلی گرم هر 8 ساعت برای 10 روز و بیماران گروه دوم، به محض بروز فيبريلاسيون دهليزي ،آمیودارون به میزان 300 میلی گرم دوز واحد و 600 میلی گرم انفوزاسیون وریدی در طی 12 تا 24 ساعت دریافت می کنند.در صورت کسب نتایج علمی و مستدل در مورد تجویز هر کدام از این داروها میتوان امیدوار بود با استفاده صحیح و دوز مناسب وقوع فيبريلاسيون دهليزي در بیماران کاندید عمل جراحی قلب باز وبخصوص عمل بای پاس عروق کرونر با سرعت و دقت بیشتری کنترل گردد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی شیراز