مقایسه تأثیر تزریق داخل تراشه سورفکتانت با و بدون تجویز بودزونید استنشاقی بر سیر بالینی نوزادان نارس با وزن کمتر از 1500گرم مبتلا به سندرم ديسترس تنفسی در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان. یک کارازمایی بالینی تصادفی شده

دراین مطالعه دو سو کورتاثیر تجویز داخل تراشه بودزونید استنشاقی همراه با سورفکتانت بر سیر بالینی نوزادان نارس با سندرم دیسترس تنفسی بررسی گردید. نوزادان وارد شده به مطالعه، نوزادان نارس با وزن کمتر از 1500 گرم مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی، نیازمند به سورفکتانت و تحت درمان با فشارمثبت مداوم راه هوایی و دریافت اکسیژن بیش از 40 درصد بودند. نوزادان باوزن زیر 1000 گرم، بیش از دوقلو، دارای ناهنجاری مادرزادی، و اسفیکسی دیده اند از مطالعه حذف شدند. بیماران به دو گروه تقسیم شدند: در یک گروه بودزونید همراه با سورفکتانت و در گروه دیگر سورفکتانت به تنهایی تجویز گردید و نوزادان به صورت تصادفی در هریک از گروههای مورد یا شاهد قرار گرفتند و تهیه کننده، تجویز کننده، و تصمیم گیرنده درمانی، افراد متفاوتی بوده که از روند کلی مطالعه اطلاع نداشتند. موارد شکست درمان به روش INSURE (لوله گزاری داخل تراشه، تجویز سورفکتانت و خارج کرد سریع لوله تراشه)، مدت زمان نیاز به دستگاه تهویه مکانیکی یافشار مثبت مداوم راه هوایی از راه بینی، مدت نیاز به اکسیژن و تعداد موارد مرگ در این دو گروه با هم مقایسه شدند و ارتباط تجویز بودزونید استنشاقی بر سیر سندرم دیسترس تنفسی نوزادان مورد ارزیابی قرار گرفت.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز