بررسی اثر لیزر کم توان بر ثبات کوتاه مدت دندان ها بعد از پایان درمان ارتودنسی

مطالعه به صورت تصادفی،کور نشده و گروه کنترل بدون دارو نما می باشد. معیار های ورود به مطالعه شامل بیماران بدون کشیدن دندان و با کرودینگ متوسط(9-5 میلی متر)، بیماران با دندان های چرخش یافته کم تر از 30 درجه . گروه اول تحت تابش لیزر دیود با طول موج 810 نانو متر و شدت 200 میلی ولت که به صورت ممتد از مزیال دندان کانین بالا یک سمت تا مزیال کانین سمت دیگر تابیده می شود، قرارمی گیرند. پروب لیزر در تماس با بافت لثه در یک سوم کرونال ریشه و در 4 نقطه اطراف دندان ( مزیو باکال ، مزیولینگوال، دیستو باکال و دیستولینگوال) به صورت 50 ثانیه در هر منطقه تابیده می شود. به طوری که هر دندان به مدت 200 ثانیه تحت تابش لیزر قرار می گیرد. لیزر 2 بار قبل از برداشتن آرچ وایر (یک بار هفت روز قبل و یک بار بلافاصله قبل از برداشتن آرچ وایر ) تابیده می شود. بلافاصله بعد از برداشتن براکت ها قالب گیری انجام می شود و با گچ ارتودنسی ریخته می شود. از بیماران 4ماه پس از استفاده تمام وقت از ریتینر قالب گرفته می شود. سپس از بیماران خواسته می شود که ریتینر خود را 8 ساعت در روز استفاده کنند و یک ماه بعد جهت قالب گیر ی مجدد مراجعه نمایند. قالب چهارم نیز 6 ماه پس از برداشتن آرچ وایرهای ارتودنسی گرفته می شود. گروه دوم تحت هیچ گونه تابش لیزر قرار نمی گیرند .میزان کرودینگ اندازه گیری میشود.

محقق