مقایسه برخی پیامدهای دو تکنیک گسترش عرضی و طولی برش سگمان تحتانی رحم در سزارین

هدف: مقایسه برخی پیامدهای دو تکنیک گسترش عرضی و طولی برش سگمان تحتانی رحم در سزارین طراحی: کارآزمایی بالینی، یک سو کور، کنترل با روش استاندارد جراحی، تک مرکزی جمعیت: زنان کاندید سزارین شرایط ورود به مطالعه: کلیه زنان کاندید سزارین با حاملگی تک قلو و سن حاملگی ترم که جهت شرکت در مطالعه رضایت میدهند. معیارهای خروج از مطالعه: افراد با سن حاملگی نامشخص یا خارج از محدوده ترم، جفت سرراهی، دکولمان، خونریزی شدید پیش از سزارین، پلی هیدرامنیوس، بیماری‌های بافت همبند و هم‌چنین وزن تخمینی جنین بیش از 4000 گرم و وجود آتونی رحمی حین یا پس از سزارین مداخلات: گسترش غیربرنده انسزیون رحم به دو شکل طولی و عرضی متغیرهای پیامد اصلی: گسترش غیرعمدی انسزیون رحمی، نیاز به تزریق خون، میزان تخمینی خونریزی حین عمل در ابتدا فرم اطلاعاتی شامل نام، سن، تعداد بارداری‌‌ها، سن حاملگی، علت سزارین تکمیل ‌می‌شود و بعد افراد به روش بلوک‌های جهارتایی به دو گروه گسترش غیر برنده انسزیون سگمان تحتانی رحم به شکل طولی و عرضی تقسیم می‌شوند. برای همه بیماران هموگلوبین بلافاصله قبل از عمل و 6 ساعت پس از عمل اندازه گیری می‌شود. بیماران بر حسب اندیکاسیون‌ تحت بی‌حسی نخاعی یا بیهوشی عمومی قرار می‌گیرند و سزارین تا انجام برش دو سانتی متری روی سگمان تحتانی به شکل یکسان انجام می گیرد. در این مرحله نحوه گسترش برش قسمت تحتانی رحم متفاوت است. به این صورت که در گروه مورد، رحم توسط انگشتان اشاره دو دست عمود بر برش کشیده و باز می‌شود اما در گروه شاهد به طرفین و بالا کشیده و باز می‌شود.

محقق