کارآزمایی بالینی مقایسه اثر کورکومین با دارونما بر روی بیماران مبتلا به اختلال کم توجهی-بیش فعالی تحت درمان با ريتالين

هدف از مطالعه: مقایسه اثر کورکومین با دارونما بر روی بیماران مبتلا به اختلال کم توجهی-بیش فعالی تحت درمان با ريتالين. طراحی: کارآزمایی بالینی تصادفی شده به وسیله بلوک های تصادفی و دو سو کور شده می باشد. جمعیت مورد مطالعه: بیماران مبتلا به اختلال کم توجهی-بیش فعالی. معیارهای ورود به مطالعه: سن 7 تا 15 سال؛ تشخیص اختلال کم توجهی-بیش فعالی بر اساس کرایتریای DSM-V-TR؛ عدم ابتلا به عقب ماندگی ذهنی، اپی لپسی، اختلالات نافذ رشد، اسکیزوفرنی، اپیزود مانیا، اختلالات اضطرابی، اختلالات دوقطبی، اختلالات یادگیری مهارت های خاص و علایم بیش فعالی ایجاد شده به وسیله اختلالات ارگانیک یا واکنش های دارویی. معیارهای خروج از مطالعه: اختلال عملکرد کبد و کلیه؛ اختلال عملکرد تیرویید؛ حساسیت به کورکومین؛ بیماریهای التهابی مزمن؛ دریافت داروهای با اثرات ضدالتهابی و آنتی اکسیدانی. حجم نمونه: 70 نفر. مداخله مورد مطالعه: گروه کنترل کودک و نوجوان مبتلا به اختلال کم توجهی-بیش فعالی تحت درمان با ريتالين (1/. تا 3 میلی گرم) 80 میلی گرم پلاسیبو (تركيب مشابه نانوميسل كوركومين) را به صورت دو بار در روز دریافت خواهند نمود. گروه مداخله کودک و نوجوان مبتلا به اختلال کم توجهی-بیش فعالی تحت درمان با ريتالين (1/. تا 3 میلی گرم) 80 میلی گرم کورکومین (سینا دارو) را به صورت دو بار در روز دریافت خواهند نمود. پیامد مورد مطالعه: بررسی و مقایسه علایم شامل نمره یادگیری، نمره تکانشگری، نمره اضطراب، نمره بیش فعالی و نمره اختلال سلوک را بر اساس پرسشنامه در دو گروه کنترل و مداخله قبل، 4 و 8 هفته بعد از مداخله.

معاونت پژوهشي دانشگاه علوم پزشکي مشهد