مقايسه اثر آميودارون و ليدوكايين در بازگشت خودبخودي جريان خون در بيماران داراي ريتم فيبريلاسيون بطني/تاكيكاردي بطني بدون نبض در احياي قلبي ريوي

هدف مطالعه: بررسی مقايسه ای اثر آميودارون و ليدوكايين در بازگشت خودبخودي جريان خون در بيماران داراي ريتم فيبريلاسيون بطني/تاكيكاردي بطني بدون نبض در احياي قلبي ريوي. طراحي انجام مطالعه: تصادفي سازی با استفاده از روش بلوک های تصادفی با اندازه متغیر، نمونه گیری آسان و در دسترس، یک سويه كور، تك مركزي، مرحله دو كارآزمايي. جمعيت مورد مطالعه: کلیه بیماران دچار ارست قلبی-ریوی دارای معیارهای ورود. معیارهای اصلی ورود به مطالعه: بيماران داراي تاكيكاردي بطني بدون نبض و فيبريلاسيون بطني مقاوم به سه بار شوك كه بعد از شوك دوم يك دوره اپي نفرين وريدي دريافت داشته اند؛ بيماراني كه راه وريدي مناسب دارند؛ بيماراني كه بستري هستند و به دليل غير تروماتيك دچار ارست قلبي شده اند .معیارهای اصلی خروج از مطالعه: سن كمتر از ۱۸ سال ريتم فيبريلاسيون بطني كه ثانويه به ريتم قبلي متفاوت نباشد؛ موارديكه داروي ليدوكائين يا آميودارون از قبل باز شده باشند. حجم نمونه: 200 نفر. مداخلات مورد مطالعه: درگروه اول: تجویز300 میلی گرم آمیودارون در 30 سی سی نرمال سالین با سرعت و در صورت ادامه یافتن ریتم قبلی بعد از 5 دقیقه تجویز 150 میلی گرم دیگر؛ درگروه دوم: تجویز لیدوکائین با دز 1.5 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در ساعت و در صورت ادامه یافتن ریتم قبلی بعد از 10 دقیقه 75 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در ساعت. زمان مداخله: بعد از دو سیکل احیا قلبی-ریوی. پیامدهای مورد مطالعه: بازگشت خودبخودي جريان خون با بررسی فشارخون و نبض.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان