مقايسه دكسمتومدين و ميدازولام درکنترل پاسخ‌های هموديناميك حين لارنگوسكوپي و انتوباسيون تراشه در اعمال جراحي الكتيو اندام فوقاني

هدف از این مطالعه مقایسه اثر ميدازولام و دکسمدتومیدین در کنترل پاسخ های همودینامیک بعد از لارنگوسكوپي و لوله گذاری تراشه در ‏ اعمال جراحی اندام فوقانی می‌باشد. مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی دوسویه‌کور تک مرکزی تصادفی بر روی 80 بیمار 18 تا 60 ساله کاندید عمل جراحی الکتیو اندام فوقانی، در بیمارستان رجایی استان قزوین انجام می‌شود. همه بیماران در گروه 1 و 2انجمن بیهوشی آمریکا بوده و بیماران با سوء مصرف مواد، بیماریهای قلبی و ریوی و فشارخون از مطالعه حذف می‌شوند. تصادفی سازی با استفاده از بلوک های تصادفی انجام می شود. برای گروه مداخله ، 2 میکروگروم/کیلوگرم فنتانيل و 0.6 میلی‌گرم/کیلوگرم دكس مدتومدين و برای گروه کنترل 2 میکروگروم/کیلوگرم فنتانيل و 0.05 میلی‌گرم/کیلوگرم ميدازولام به عنوان پيش دارو تزریق می‌شود. پس از 2 دقيقه، القاء بیهوشی به وسيله 2 ميلي گرم بر كيلوگرم پروپوفول و 0.5 میلی گرم بر کیلوگرم آتراکوریوم انجام میشود. 3 دقيقه بعد از تزریق آتراکوریوم، لوله گذاري تراشه با لارنگوسكوپي مستقيم انجام می‌گیرد. فشارخون سیستولیک، فشار خون ‏دیاستولیک، ‏فشار متوسط شریانی‏، ضربان قلب و اشباع اکسیژن شریانی در پایه، قبل از القاء بیهوشی، در دقایق 1، 5، 10، 20، 30، 60 و 90 بعد از لوله گذاری تراشه، پایان عمل و در ریکاوری اندازه گیری می‌گردد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی قزوین