تعیین تاثیر رزوواستاتین بر یافته های بالینی و الکترودیاگنوستیک در بیماران با سندروم تونل کارپال

سندرم تونل کارپال (CTS) شایعترین نوروپاتی عصب مدین می باشد که در اثر تحت فشار قرار گرفتن عصب مدین زیر لیگامان عرضی مچ دست ایجاد میی شود. در این مطالعه بر آن شدیم که تأثیر رزوواستاتین را بر علائم بالینی و یافته های الکترودیاگنوستیک بیماران با CTS خفیف و متوسط بررسی کنیم. مطالعه حاضر یک مطالعه مداخله ای (RCT) می باشد. جامعه مورد مطالعه شامل تمامی بیماران CTS با درجه خفیف و متوسط می باشد. از بین بیماران مراجعه کننده 50 نفر را به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب کرده و به صورت تصادفی 25 نفر در گروه درمان با رزووستاتین و 25 نفر در گروه کنترل (درمان با گول دارو) قرار می گیرند. مطالعه به صورت دوسو کور انجام می شود. بر اساس جدول اعداد تصادفی به دو گروه آزمون و کنترل تقسیم می شوند. به یکی از گروه ها داروی رزوواستاتین و به گروه دیگر گول دارو می دهدیم. بعد از گرفتن شرح حال و انجام معاینه با توجه به یافته¬های الکترودیاگنوستیک در گروه خفیف و متوسط قرار می¬گیرند. تقسیم بندی بیماران به این 2 گروه طبق معیارهای درجه¬بندی اختلال عملکرد عصب مدین بر اساس یافته های الکترودیاگنوستیک آسیب این عصب انجام می شود. در گروه آزمون قرص رزوواستاتین 20 میلی گرمی یکبار در روز و در گروه کنترل روزانه یک قرص پلاسبو برای مدت یک ماه تجویز می شود. داده ها با استفاده از پرسشنامه بوستون، معیار آنالوگ چشمی (VAS) و یافته های الکترودیگنوستیک (EDX) جمع آوری می شوند. بیماران دارای علائم بالینی و الکترودیاگنوستیک CTS با شدت خفیف و متوسط وارد مطالعه و بیمارانی که سابقه قبلی مصرف استاتین ها را دارند، سابقه جراحی قبلی برای CTS، بیماران مبتلا به CTS شدید همراه با آتروفی عضلانی، حساسیت شدید به استاتین ها از مطالعه خارج می شوند

دانشگاه علوم پزشکی شیراز