مقایسه اثر دولوکستین و پرگابالین بر غلظت پلاسمایی نیتریک اکساید (NO) و آنزیم نیتریک اکساید سنتتاز القا شونده (iNOS) در بیماران دیابتی تیپ 2 و نقش این واسطه ها در درد نوروپاتیک

اهداف: هدف از این مطالعه مقایسه اثر دولوکستین و پرگابالین بر غلظت پلاسمایی NO و iNOS در بیماران دیابتی تیپ 2 دارای درد نوروپاتی و بررسی ارتباط غلظت پلاسمایی این واسطه ها با شدت درد نوروپاتیک است. طراحی و انجام طرح: 60 داوطلب را به طور تصادفی و با در نظر گرفتن تعدادی معیار های ورود و خروج انتخاب و به دو گروه مساوی تقسیم می کنیم. مطالعه به صورت یک سو کور خواهد بود. غلظت نیتریک اکساید و آنزیم نیتریک اکساید سنتتاز القایی پلاسمایی را قبل و بعد از تجویز داروها مقایسه خواهیم کرد. ارتباط احتمالی غلظت این دو ماده با درد نوروپاتی دیابتی هم بررسی خواهد شد. معیارهای اصلی ورود در مطالعه: دیابتی های تیپ 2 دارای درد نوروپاتی با سن بین 40 الی 60 سال از هر دو جنس که حداقل دارای امتیاز درد نوروپاتیک 4 بر اساس معیار دیداری درد باشند. مداخلات: بیماران پس از یک دوره ده روزه مصرف پلاسبو برای مدت دو ماه وارد مطالعه می شوند. گروه اول در هفته اول 30 میلی گرم در روز کپسول دولوکستین به صورت تک دوز و بعد ازآن به مدت 7 هفته 60 میلی گرم در روز تک دوز دولوکستین دریافت می نمایند. به گروه دوم در هفته اول کپسول پرگابالین 75 میلی گرم دو بار در روز و بعد از آن به مدت 7 هفته دیگر 150 میلی گرم دو بار در روز تجویز خواهد شد. از بیماران در روز اول قبل از شروع داروها و سپس در روزهای 30 و 60 مطالعه نمونه خون گرفته می شود. متغیر های پیامد اصلی: غلظت پلاسمایی iNOS و NO در نمونه های جمع آوری شده با استفاده از کیت الایزا اندازه گیری می شود. میزان شدت درد هر هفته به روش VAS اندازه گیری می گردد.

تامین بودجه: معاونت تحقیقات و فناوری دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی