بررسی اثرات درمانی و ایمنی اضافه نمودن ممانتین به رژیم درمانی آنتی سایکوتیک بر بهبود علایم مثبت و منفی در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیای رزیجوال

هدف از این مطالعه بررسی کارایی و ایمنی اضافه نمودن داروی ممانتین به رژیم درمانی بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیای مزمن در بهبود علایم باقی مانده ی بیماری به صورت یک کارآزمایی بالینی دو سویه کور می باشد. در این مطالعه بیماران واجد شرایط به صورت تصافی و براساس جدول اعداد تصادفی و به نسبت 1:1 در گروه درمانی و گروه کنترل قرار می گیرند.در گروه درمانی بیماران علاوه بر درمان آنتی سایکوتیک تجویزی که از قبل می گرفتند، در هفته اول مطالعه روزانه 10 میلی گرم ممانتین و از هفته دوم تا انتهای مطالعه روزانه 20 میلیگرم ممانتین را دریافت می کنند. در گروه کنترل نیز بیماران تنها درمان آنتی سایکوتیک تجویزی را همراه با دارونما دریافت می نمایند.مدت زمان مطالعه هشت هفته می باشد.همه بیماران بر اساس دستورالعمل انجمن روانپزشکی آمریکا درمان میشوندروانپزشک معالج از گروه مداخله و کنترل آگاه نیستند. دوز دارو های آنتی آنتی سایکوتیک تجویزی طی مدت مطالعه ثابت می باشد.در صورت نیاز بیماران میتوانند بنزودیازپین و یا آنتی کولینرژیک دریافت نمایند. ارزیابی با اسکیل نشانگان مثبت و منفی در شروع و سپس در انتهای هفته های سوم و ششم و هشتم جهت بررسی شدت علایم بیماری اسکیزوفرنیا استفاده می گردد. اسکیل کالگری ، جهت ارزیابی شدت خلق افسرده بیماران ، اسکیل ییل -براون علایم وسواس-اجبار جهت ارزیابی شدت علایم وسواس – اجبار , اسکیل ارزیابی کلی از وضعیت درمان دارویی وشدت علایم بیماری در بیماران در پایه و انتهای هفته های سوم و ششم و هشتم ارزیابی می گردد.

دانشگاه علوم پزشکی مازندران