بررسی تاثیر اضافه شدن درمان های دستی مفصل فک به درمان های رایج فیزیوتراپی بر بهبود بیماران مبتلا به گردن درد مزمن غیراختصاصی

هدف از این مطالعه بررسی تاثیر اضافه شدن درمان های دستی مفصل فک به درمان رایج فیزیوتراپی بر چگونگی بهبود بیماران مبتلا به گردن درد مزمن غیراختصاصی است. نوع مطالعه، تجربی و مداخله ای از نوع کارازمایی بالینی است که به صورت تصادفي، موازی و دوسويه كور می باشد. از معیارهای ورود به مطالعه می توان به مبتلا بودن افراد به گردن درد مزمن غیراختصاصی که مبتلا به اختلالات مفصل فکی – گیجگاهی نیز می باشند، به این صورت که درد و محدودیت در دامنه ی حرکتی مفصل فک و درد و تندرنس حداقل در 2 مورد از عضلات مرتبط با آن وجود داشته باشد، اشاره کرد. از معیارهای خروج از مطالعه هم می توان به اختلالات نورولوژیک و ترومای حاد اشاره کرد. تعداد افراد برای هر گروه 20 نفر تعیین شد. در ابتدا، بیماران به طور تصادفی به دو گروه الف (گروه درمان های رایج فیزیوتراپی برای گردن درد) و ب (گروه درمان های دستی مفصل فک به اضافه ی درمان های رایج فیزیوتراپی برای گردن درد) تقسیم می¬شوند. سپس هر دو گروه، درمان خود را طی مدت 21 روز در 6 جلسه به صورت دو روز در هفته دریافت می کنند. به منظور ارزیابی میزان تاثیر مداخله، از مقیاس دیداری درد، مقیاس ناتوانی عملکردی گردن درد، میزان دامنه حرکتی بدون درد در ناحیه گردن استفاده می شود که قبل از شروع درمان و در انتهای درمان و یک ماه پس از درمان برای پیگیری ، برای همه بیماران این ارزیابی ها صورت می گیرد.

دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی