اثر ریتوکسیماب در درمان پمفیگوس وولگاریس مقاوم در کاهش دوز مصرفی پردنیزولون

زمینهٔ مطالعه:پمفیگوس ولگاریس یک بیماری تاولی خود ایمن می‌باشد که اتو آنتی‌بادی‌های پاتوژنیک مسو و ل ایجاد آن میباشند. داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی که تولید آنتی بادیها را هدف قرار میدهد، میتوانند باعث سرکوب فعالیت بیماری شوند. با وجودی که کورتیکو استیرویید‌ها داروی انتخابی درمان میباشند، اثر بخشی و عوارض و ایمن بودن سایر عوامل تضعیف کنندهٔ سیستم ایمنی مانند ریتوکسیماب که به صورت انتخابیCD20 B cells را تحت تاثیر قرار میدهد در حال بررسی‌ است. اهداف و متغییر پیامد اصلی‌:بررسی اثر بخشی ریتوکسیماب در درمان پمفیگوس وولگاریس مقاوم در کاهش دوز مصرفی پردنیزولون. شرکت کنندگان شامل شرایط ورود و خروج اصلی :بیماران مبتلا به پمفیگوس وولگاریس که کاندید درمان با ریتوکسیماب هستند وا رد مطالعه میشوند.شرایط خروج از مطالعه,حاملگی‌ و شیردهی,بیماران الرژیک به ریتوکسیماب یا یکی‌ از محتویات دارو,حاملین هپاتیت ب,بیماران با اریتمی قلبی,سابقه درد قلبی,بیماران با ریسک ایجاد تومور,عفونت فعال می‌باشد. طراحی،نحوه انجام ,مداخلات: بیماران وارد مطالعه شده ریتوکسیماب ۵۰۰ میلی‌گرم به صورت داخل وریدی، هفتگی تا ۴ هفته در هر سیکل میگیرند. در معاینات منظم (هفتگی برای ۱ ماه و سپس ماهانه)،برای بررسی اثر بخشی ریتوکسیماب، بهبودی کلینیکی که شامل بررسی علامت نیکولسکی، ظهور تاول جدید و اپیتلیالیزیشن ارزیونها به علاوهٔ عوارض دارویی و عود بررسی‌ میشود. همچنین دوز کورتون خوراکی قبل شروع درمان، ۳ ماه بعد ، ۶ ماه بعد و دوز نهایی نیز در پروندهٔ هر بیمار نوشته میشود. در نهایت نتایج آنالیز شده تا میزان اثربخشی ریتوکسیماب در درمان پمفیگوس وولگاریس تعیین شود.

معاونت پژوهشی دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران