تأثیر تمرین هوازی بر هدایت عصبی و کنترل قند خون در مردان دیابتی نوع-2 مبتلا به نوروپاتی محیطی

هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیر تمرین هوازی بر هدایت عصبی و کنترل قند خون در مردان دیابتی نوع-2 مبتلا به نوروپاتی محیطی بود. تحقیق حاضر از نوع کارآزمایی بالینی کور نشده با طرح موازی است که در آن افراد واجد شرایط بر اساس معیارهای ورود به تحقیق انتخاب شدند. معیارهای ورود به تحقیق شامل سن 30 تا 60 سال؛ دیابت نوع-2؛ سابقه دیابت بیش از 5 سال؛ هموگلوبین گلیکوزیله بیش از 6/6 درصد ؛ تشخیص نوروپاتی دیابتی توسط پزشک؛ تأیید ارزیابی الکترودیاگنوستیک مبنی بر وجود نوروپاتی محیطی بود. معیارهای خروج نیز شامل دیابت نوع-1؛ استفاده از انسولین؛ فعالیت ورزشی منظم و محدودیت شرکت در برنامه‌های ورزشی بود. در این مطالعه 32 نفر آزمودنی واجد شرایط از بیمارستان های شهید محلاتی و امام رضا (ع) تبریز شرکت کرده و به صورت تصادفی به دو گروه تجربی و شاهد تقسیم شدند. مداخله ورزشی شامل 20 تا 45 دقیقه پیاده روی و دویدن با شدت 50 تا 70 درصد ضربان قلب ذخیره با تکرار 3 جلسه در هفته و به مدت 12 هفته بود. آزمودنی‌های گروه کنترل در طی این دوره مداخله ای دریافت نکردند و فعالیت معمول روزانه خود را انجام دادند. در ابتدای دوره تحقیق و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، اندازه گیری ترکیب بدن و خونگیری برای بررسی تغییرات قند خون انجام شد. همچنین، مطالعات هدایت عصبی در اندام تحتانی بر روی اعصاب سورال، پرونئال و تیبیال انجام شد. متغیرهای پیامد اصلی شامل سرعت هدایت عصبی و امپلی تود پتانسیل عمل عصبی بود. همچنین پیامدهای ثانویه شامل شاخص‌ های قند خون و نیمرخ چربی بود.

خصوصی