مقایسه تأثیر سه روش تمرینات اصلاحی بر راستای ستون فقرات افراد مبتلابه ناهنجاری پشت تابدار

هدف از تحقیق حاضر ارائه و مقایسه تأثیر سه روش تمرینات اصلاحی بر ثبات پاسچر و راستای ستون فقرات افراد مبتلابه پشت تابدار بود. طراح مطالعه حاضر آینده نگر، تصادفی کنترل با گروه موازی است. این مطالعه در آزمایشگاهی پزشکی ورزشی و حرکات اصلاحی دانشگاه بوعلی سینا انجام شد. به این منظور 105 دانشجوی پسر مبتلابه پشت تابدار با زاویه تاب بزرگ‌تر از 10 درجه با میانگین سنی 2.1 ±20.9 سال، وزن 12.34±67.47 کیلوگرم و قد 6.6±172.25 سانتی‌متر به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. این افراد به‌صورت تصادفی در سه گروه 35 نفری تجربی و یک گروه کنترل تقسیم‌بندی شدند. گروه‌های مداخله 1 برنامه تمرینی اصلاحی مرسوم را دریافت کرد که تنها شامل تمرینات یک چهارم فوقانی بود. گروه مداخله 2 برنامه تمرینی جامع را دریافت کرد که علاوه بر تمرینات کششی و تقویتی یک چهارم فوقانی بدن شامل تمرینات ناحیه مرکزی نیز می شد. گروه سوم نیز گروه شاهد بود که هیچ گونه برنامه اصلاحی دریافت نکردند. برنامه تمرینی مربوط به گروه ها برای مدت‌زمان 12 هفته، هر هفته 3 جلسه و به مدت‌زمان 40 تا 80 دقیقه اجرا شد. گروه کنترل طی این مدت‌زمان فعالیت‌های روزمره خود را انجام دادند. متغیر پیامد اولیه زاویه تاب است که توسط روش عکس‌برداری از نمای نیمرخ اندازه گیری می شود. متغیرهای پیامد ثانویه شامل زاویه سر به جلوکه توسط روش عکس‌برداری از نمای نیمرخ اندازه‌گیری می شود، زاویه کایفوز و لوردوز که توسط اینکلاینومتر دوگانه و خط کش منعطف اندازه گیری می شود، زاویه تیلت لگن خاصره که توسط اینکلاینومتر عقربه‌ای اندازه گیری می شود و ثبات پاسچر که توسط دستگاه اندازه‌گیری فشار کف پا زبریس اندازه‌گیری می شود بود.

محقق