مقایسه ی اثر دو داروی اندانسترون و دگزامتازون بر روی فاصله ی QT در اطفال تحت عمل جراحی کاشت حلزون

هدف: بيماران نيازمند به عمل كاشت حلزون ميبايست در سنين پائين مورد عمل جراحي قرار گيرند. با توجه به شيوع بالاي تهوع و استفراغ پس از اين نوع اعمال جراحي و اينكه داروهاي ضد تهوع مي توانند باعث افزايش بيشتر فاصلهQT در بيماران مستعد شوند,اين مطالعه جهت بررسي سلامت تجويز اين داروها در بيماران طراحي شده است. طراحی مطالعه: در این کارازمایی بالینی تصادفی دو سو کور 60 بیمار 6 ماه تا 18 سال کاندید عمل کاشت حلزون که مورد شناخته شده سندرم jervell lange nielsen syndrome نبوده و بیماری قلبی, اختلالات ECG, اختلالات الکترولیتی, استفاده از داروها یی که موجب افزایش طول QT می شوند و سابقه ی خانوادگیQT طولانی نداشته وارد مطالعه شدند. یک ساعت قبل از اعزام به اطاق عمل در بخش میدازولام خوراکی(0.5-0.75 ميليگرم به ازاي وزن) به صورت محلول اب قند تجویزمیشود. به بیمارانی که دسترسی رگ محیطی دارند میدازولام تزریقی(0.05 – 0.1 ميليگرم به ازاي وزن) داده می شود.بعد از انتقال به اتاق ECG کنترل 12 لید به صورت استاندارد با سرعت 25 ميليمتر در ثانيه گرفته میشود. ابتدا داروی پره مد (فنتانیل ٢ میکروگرم به ازای وزن) سپس داروی اینداکشن سووفلوران با MAC 8% و داروی شل کننده عضلانی (آتراکوریوم 0.5 میلیگرم به ازای وزن) تزریق می شود و داروی ايزوفلوران با MAC 1.2% به عنوان نگهدارنده ی بیهوشی داده می شود. در انتهای عمل قبل از قطع داروهای استنشاقی , بیماران به طور تصادفی بر اساس جدول تصادفی اعداد به دو گروه تقسیم شده و دو داروی دگزامتازون(0.1 ميليگرم به ازاي وزن)یا اندانسترون(0.2 ميليگرم به ازاي وزن) به انها تزریق می شود و5 و 15 دقیقه پس از تزریق دارو نوار مجدد گرفته می شود .و فاصله QT و تغییرات آن در هربیمار با قبل از تزریق دارو مقایسه میشود.

دانشگاه علوم پزشکی ایران