بررسی اثر ممانتین بر میزان خستگی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروز: کارآزمایی بالینی تصادفی شده شاهد دار دوسوکور

هدف مطالعه: بررسی اثر داروی ممانتین در کاهش خستگی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروز طراحي انجام مطالعه: این مطالعه تصادفي، دوسويه كور، دارای گروه كنترل با دارو نما، تك مركزي و مرحله1 كارآزمايي بالینی است. نحوه تصادفی سازی به روش بلوک بندی بر اساس جنس می باشد و بیماران مرد و زن به ترتیب مراجعه در بلوک های چها گانه قرار می گیرند. جمعيت مورد مطالعه: بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروز که بیماری ایشان بر اساس کرایتریاهای تشخیصی مک دونالد تشخیص قطعی داده شده و تحت درمان استاندارد می باشند. بیماران جهت پیگیری درمان به کلنیک نورولوژی بیمارستان امام خمینی در سال 95 مراجعه می کنند. بیماران با خصوصیات مقابل وارد شده: سابقه بیماری مولتیپل اسکلروز بیش از یک سال از نوع عود کننده و فروکشده، احساس فردی بیمار به داشتن خستگی روزانه (درجه 3 و 4 شدت خستگی بر اساس پرسشنامه)، سن 55-20 سال و Expanded Disability Status Scale: 0-5 و بیماران با خصوصیات مقابل خارج می شوند: مصرف مدافینیل/ریتالین/آمانتادین، سابقه تشنج و بیماری کلیوی حجم نمونه بیماران:64 (32 نفر در هر گروه) مداخله مورد مطالعه: گروه مداخله روزانه 10 میلیگرم (یک قرص ممانتین) روزانه تا یک هفته و پس از آن تا انتهای 3 ماه مطالعه 20 میلیگرم روزانه (دو قرص) و گروه کنترل روزنه یک قرص دارونما تا یک هفته و سپس دو قرص دارونما تا 3 ماه مصرف می کنند. ج‌- زمان مداخله: سه ماه د‌- پيامد اوليه يا پيامدهاي مورد مطالعه: پیامد اولیه: خستگی سایر پیامد ها: میزان افسردگی، وضیت شناختی و میزان ناتوانی بالینی

مرکز تحقیقات بیماری های مغز و اعصاب ایران