تأثیر اجرای ورزش‌های ایروبیک و مقاومتی بر سازگاری جسمی _ روانی سالمندان مرد مبتلا به نارسایی قلبی

1. اهداف: «تعیین تأثیر ورزش‌های ایروبیک و مقاومتی بر سازگاری جسمی روانی سالمندان مرد مبتلابه نارسایی قلبی». 2. طراحی: کار آزمایی بالینی تصادفی شده شامل سالمندان مرد مبتلابه نارسایی قلبی تیپ دو و سه؛ حجم نمونه ۶۰ نفر در دو گروه آزمون و کنترل (هر گروه ۳۰ نفر) که با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس و تخصیص تصادفی به روش بلوک‌بندی وارد گروه آزمون و کنترل شدند. محیط پژوهش: واحد اکوکاردیوگرافی و سالن ورزشی بیمارستان امام سجاد رامسر نحوه انجام: جهت جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه‌ای شامل سه بخش حاوی اطلاعات دموگرافیک و پرسشنامه «سلامت روانی بیماران قلبی» برای سنجش سازگاری روانی و آزمون ۶ دقیقه قدم زدن برای سنجش سازگاری جسمی استفاده خواهد شد. 3. شرکت‌کنندگان: بیماران مرد مبتلابه نارسایی قلبی در محدوده سنی ۶۰ تا ۷۴ سال؛ دارای سابقه حداقل شش ماه ابتلا به بیماری. معیارهای خروج: سابقه ابتلا به بیماری عروق کرونر با تنگی بیشتر از ۷۰ درصد؛ داشتن آریتمی های بطنی؛ ضربان بیش از ۱۲۰ ضربه در دقیقه. 4. مداخلات: گروه آزمون: ورزش‌های ایروبیک (پیاده‌روی سبک) به مدت ۴ هفته؛ سه بار در هفته به مدت ۳۰ دقیقه و بعد از اتمام هفته ۴ علاوه بر پیاده‌روی، برنامه ورزشی مقاومتی سبک (استفاده از دمبل‌های ۵۰۰ گرمی طی ۳۰ دقیقه، ۳ بار در هفته) تا پایان هفته ۱۲ انجام خواهد شد. گروه کنترل مداخله‌ای: انجام نمی‌شود. 5. متغیرهای پیامد اصلی: پیامد اولیه بهبود سازگاری جسمی روانی پیامد ثانویه بهبود کیفیت زندگی.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی بابل