اثرات درمان کمکی ورزش دربیماران دچار بیماری افسردگی اساسی دریافت کننده درمان معمول دارویی

هدف: ما در این مطالعه تاثیر اضافه شدن ورزش و فعالیت فیزیکی منظم به درمانهای معمول افسردگی اساسی را بررسی کردیم. روش اجرا:46 بیمار افسرده بر اساس معیارهای DSM-5 از بخش های بستری بیمارستان روزبه و درمانگاه های سرپایی جهت انجام این کارآزمایی بالینی مداخله ای بر اساس معیارهای ورود و خروج مطالعه انتخاب شدند وپس از اخذ رضایتنامه کتبی به صورت تصادفی در دو گروه مساوی تقسیم شدند.در اوایل طرح دو نفر از گروه کنترل و نیز دو نفر از گروه شاهد بعلت قبول نکردن شروط طرح خارج شدند و سپس یک گروه 21 نفری شاهد فقط درمان معمول دارویی و گروه کنترل 21 نفری درمان معمول دارویی+ ورزش (براساس پروتکل مطالعه) به مدت 8 هفته دریافت نمودند. شرایط کلی ورود بیماران با افسردگی اساسی در طیف سنی 18 تا 64 سال بوده است و شرایط خروج هم بیماریهای عمده حاد و مزمن طبی و روانپزشکی بجز افسردگی و افکار حاد خودکشی و بیماریهای سوء مصرف مواد بوده است بیماران قبل از شروع مداخله و در انتهای آن از نظر سلامت جسمی و نیمرخ طبی و با پرسشنامه سلامت عمومی و کیفیت زندگی ارزیابی شدند در ابتدا و انتهای مطالعه از بیماران آزمونهای افسردگی و اضطراب بک و هامیلتون ونیز آزمون PITT برای کیفیت خواب انجام شد و نتایج مورد تحلیل آماری با ابزار 20 spss قرار گرفت پیامد اصلی افسردگی بوده است و پیامدهای ثانویه اضطراب و خواب و نیمرخ طبی و شاخص توده بدنی بوده است .

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تهران