مقایسه اثر درمانی اسپلینت و تحریک الکتریکی بر اختلالات مفصل گیجگاهی فکی

این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی شده بوده که با هدف مقایسه اثر درمانی اسپلینت و تحریک الکتریکی بر اختلالات مفصل گیجگاهی- فکی، در سال 1395 روی 40 نفر از بیماران مبتلا به اختلالات مفصل گیجگاهی- فکی انجام خواهد شد. معیارهای ورود به مطالعه شامل سن بین 45-16سال، داشتن تمامی دندان های طبیعی به جز دندان مولر سوم و اکلوژن انگل کلاس یک و داشتن تداخلات اکلوزالی و معیار های خروج شامل داشتن بیماری سیستمیک، وجود ضایعات ارگانیک مفصل گیجگاهی- فکی، مصرف داروهای سایکوتیک طی دو هفته گذشته، سابقه درمان ارتودنسی و داشتن هرگونه پروتزی می باشد. بیماران پس از ورود به مطالعه به صورت تصادفی به دو گروه مساوی یعنی گروه اسپلینت و گروه تحریک الکتریکی تقسیم خواهند شد. در گروه اسپلینت به بیماران اسپلینت اکلوزالی ماگزیلاری تحویل داده شده و بیماران بمدت 8 هفته از آن استفاده خواهند کرد؛ در شش هفته اول استفاده بصورت 24 ساعته بوده و از هفته ششم تا پایان هفته هشتم کاهش یافته بطوری که در پایان هفته هشتم استفاده از آن فقط هنگام خواب خواهد بود؛ میانگین امتیاز درد در پایان جلسه هشتم با استفاده مقیاس آنالوگ بصری درد اندازه گیری خواهد شد. در گروه تحریک الکتریکی بیماران طی ده جلسه و هر جلسه به مدت 30 دقیقه با فرکانس80 هرتز تحت درمان از طریق پوست ناحیه مفصل گیجگاهی- فکی قرار خواهند گرفت؛ میانگین امتیاز درد در پایان جلسه دهم با استفاده از مقیاس آنالوگ بصری درد اندازه گیری خواهد شد. در نهایت نتایج حاصله با هم مقایسه خواهد شد.

دانشگاه علوم پزشکی زاهدان