تاثیر فراشناخت درمانی در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی

اهداف: بررسی تاثیر فراشناخت درمانی در علائم مثبت و منفی، عملکرد و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی. طراحی: غیر تصادفی، بدون کنترل با دارونما، تک مرکزی. نحوه انجام: رضایت نامه شرکت در طرح پژوهشی از بیماران اخذ میشود. تشخیص بیماری با مصاحبه ساختاریافته (SCID) تایید میشود. در مرحله اول ارزیابی پایه توسط ابزار های زیر انجام میشود (IS/PANSS/PSYRATS /GAF/QOLI /PDI). ارزیابی‌های پس از مداخله به فاصله حداکثر دو هفته از پایان مداخله, با ابزارهای ارزیابی پایه به همراه پرسشنامه رضایت از درمان انجام میشود. این ارزیابی‌ها در پیگیری اولیه 3 ماه پس از مداخله و پیگیری ثانویه 6 ماه پس از مداخله نیز انجام خواهد شد. تمام ارزیابی‌ها و همچنین مداخله فراشناخت درمانی توسط دستیار روانپزشکی انجام میشود. شرکت کنندگان: از مراجعه کنندگان سرپایی به بیمارستان روزبه 5 بیمار با تشخیص اسکیزوفرنی انتخاب میشوند. شرایط عمده ورود به مطالعه: سن 18 تا 45 سال؛ تشخیص اسکیزوفرنی بر اساس DSM 5؛ تحصیلات تا پایان راهنمایی؛ بیمار علائم مثبت داشته باشد؛ طی یک ماه گذشته تغییر دارویی و در دو ماه اخیر الکتروشوک درمانی نداشته باشد؛ وضعیت بیمار پایدار باشد و سایکوز حاد نداشته باشد. شرایط عمده خروج از مطالعه: عملکرد هوشی مرزی یا عقب‌ماندگی ذهنی؛ وابستگی به مواد یا الکل؛ بیماری نورولوژیک شدید؛ اختلال فرم فکر، خصومت و پرخاشگری شدید؛ در صورت تشدید علایم بیماری یا نیاز به تغییر دارو یا دوز آن. مداخلات: مداخله فراشناخت درمانی به مدت حداقل 4 هفته، هر هفته دو جلسه و هر جلسه به مدت یک ساعت به صورت انفرادی در بیمارستان روزبه انجام میشود (تعداد جلسات حداقل 8 و حداکثر 16 جلسه میباشد). برنامه درمانی مطابق با پروتکل درمانی تهیه شده توسط پروفسور استفان موریتز و پروفسور تاد وودوارد اجرا خواهد شد. متغیرهای پیامد اصلی: علائم مثبت، علائم منفی، ابعاد هذیان ها، کیفیت زندگی، عملکرد، بینش به بیماری

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تهران