مقایسه تاثیر محلول خوراکی تیتر شده میزوپروستول با انفوزیون اکسی توسین داخل وریدی در القاء لیبر در زنان باردار ترم

اهداف:مقایسه تاثیر محلول خوراکی تیتر شده میزوپروستول با انفوزیون اکسی توسین داخل وریدی در القاء لیبر در زنان باردار ترم طراحی: کارآزمایی بالینی تصادفی دو سو کور نحوه انجام: در گروه میزوپروستول محلول میزوپروستول( آنالوگ صناعی پروستاگلاندین E1)( قرص سایتو تک 200 میکروگرم در 200 سی سی آب مقطر حل میشود) با دوز20میکروگرم خوراکی، (20 سی سی ) هر 2 ساعت تا سه دوز تجویز می شود( مجموعا 60 میکرو گرم) و طی این 6 ساعت انقباضات رحمی بیمار مانیتور میشود و چنانچه طی ده دقیقه تعداد انقباضات با قدرت بیش از 3 بار، با طول مدت 40 ثانیه باشد، تجویز میزوپروستول متوقف خواهد شد. در صورت عدم انقباض مناسب و نرمال بودن ضربان قلب جنین میزوپروستول به میزان 40 میکروگرم هر 2 ساعت تا ایجاد انقباضات مناسب تجویز میشود. با ایجاد انقباضات مناسب تجویز دارو متوقف خواهد شد. در این گروه سرم ساده با آب مقطر مشابه گروه اکسی توسین برای کورکردن مطالعه استفاده میشود. در گروه اکسی توسین, اکسی توسین داخل وریدی نیز با دوز 2/5 میلی یونیت در دقیقه انفوزیون خواهد شد و هر 15 دقیقه میزان آن تا ایجاد انقباضات مناسب دو برابر میشود. حداکثر دوز اکسی توسین 60 میلی یونیت در دقیقه می باشد. در این گروه از آب به صورت گروه میزوپروستول برای کور کردن مطالعه استفاده میشود. شرکت کنندگان: معیار های ورود به مطالعه شامل: سن مادر بین 20-40 سال، سن حاملگی 42-40 هفته مطمئن ، حاملگی تک قلو با جنین سفالیک، بیشاپ اسکور بیش از 5 ، لگن مناسب در معاینه واژینال می باشد. موارد خروج از مطالعه شامل : پاریته بیشتر از سه ، حاملگی پر خطر و استفاده از پروستاگلاندین ها در حاملگی فعلی، وشروع لیبر خود بخودی است. مداخلات: تجویز محلول خوراکی تیتر شده میزوپروستول و اکسی توسین داخل وریدی پیامد اصلی: تعداد موارد زایمان در 24 ساعت اول

محقق.