بررسی اثر درمان کمکی عصاره پروپولیس در مقایسه با دهانشویه کلروهگزیدین در درمان بیماران مبتلا به پریودنتیت مزمن بر اساس پارامتر های کلینیکی و سطح ماتریکس متالوپروتئیناز 8 در بزاق: یک کارآزمایی بالینی تصادفی شاهد دار.

این مطالعه با هدف بررسی کارایی درمان کمکی عصاره پروپولیس در مقایسه با دهانشویه کلروهگزیدین در درمان بیماران مبتلا به پریودنتیت مزمن طراحی شده است. این کارآزمایی بالینی فاز 3 ، بر روی 24 بیمار مراجعه کننده به دانشکده دندانپزشکی پردیس بین الملل دانشگاه علوم پزشکی تهران، بین سنین 25 تا 50 سال که در حداقل سه دندان غیر مجاور, پاکتهای عمیق بزرگتر مساوی 5 میلیمتر داشته باشند, انجام می شود. معیارهای خروج بیماران عبارتند از: وجود تغییرات پری اپیکال در دندان های مورد نظر, ابتلا به بیماری سیستمیک که نیاز به پروفیلاکسی آنتی بیوتیک داشته باشد یا برپیشرفت و پاسخ به درمان اثر داشته باشد. بیماران به طور تصادفی به دو گروه کنترل و آزمایش تقسیم می شوند. در گروه کنترل, بیماران پس از جرمگیری و تسطیح ریشه، محلول کلر هگزیدین 0.2 % را دوبار در روز به مدت 2 هفته به صورت دهانشویه استفاده خواهند کرد .در گروه آزمایش, پس از جرمگیری و تسطیح ریشه نواحی مورد نظرتحت شستشوی زیر لثه ای با 3 سی سی محلول هیدروالکلیک عصاره پروپولیس دوبار در هفته وبه مدت دوهفته قرار می گیرند. پارامتر های کلینیکی از جمله شاخص پلاک, شاخص لثه ای, شاخص خونریزی از لثه حین پروب کردن, عمق پاکت حین پروب کردن و شاخص چسبندگی سطح لثه در هر بیمار قبل از مداخله و یک ماه بعد از مداخله, ثبت می شود. نمونه های بزاق نیز قبل از مداخله و یک ماه بعد از مداخله برای تست الایزا و تعیین سطح ماتریکس متالوپروتئیناز 8 فرستاده خواهد شد.

معاونت پژوهشی پردیس بین الملل، دانشگاه علوم پزشکی تهران.