مقایسه نتایج بالینی نخهای سیلک و نایلون جهت بخیه کردن ملتحمه اتوگرافت در جراحی ناخنک

ناخنک یک ضایعه فیبرو واسکولر بال مانند سطح چشم است که در ارتباط با تماس مزمن با نور خورشید میباشد. زمانی که ناخنک پیشرفت میکند میتواند سبب کاهش بینایی، احساس ناراحتی و محدودیت حرکات چشمی شود. تا کنون طیف وسیعی از استراتژیهای درمانی برای درمان ناخنک شرح داده شده اند، شامل اکسیزیون ناخنک به روش bare sclera ، پیوند ملتحمه اتوگرافت و ممبران آمنیوتیک و استفاده ادجوانت از میتومایسین C . استفاده از ملتحمه اتوگرافت موثرترین و بی خطرترین روش است و میزان عود برابر با 2% تا 39% دارد. انواع مختلفی از نخهای بخیه و تکنیکهای جراحی برای متصل کردن ملتحمه اتوگرافت از جمله نخهای قابل جذب و غیر قابل جذب با دیامترهای مختلف استفاده شده اند. بدین منظور یک مطالعه آینده نگر کنترل شده کارآزمایی بالینی تدوین شده و در آن 50 چشم از 50 بیمار با ناخنک اولیه نازال شرکت داده شده و به صورت راندوم در هر یک از گروههای سیلک و نایلون قرار خواهند گرفت. پس از عمل بیماران به مدت 6 ماه پیگیری خواهند شد. پیامدهای ما در این مطالعه شامل میزان ناراحتی بیمار بر اساس مقیاس بصری آنالوگ برای درد، جداشدگی بافت پیوندی و ادم آن و شل شدن بخیه ها و عود ضایعه خواهد بود. تمامی بخیه های باقیمانده نیز دو هفته پس از عمل از چشم بیماران خارج خواهد شد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی شیراز