مقایسه اثر نانوميسل كوركومين با دارونما بر میزان بهبودی علایم بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو

هدف از مطالعه: مقایسه اثر نانوميسل كوركومين با دارونما بر میزان بهبودی علایم بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو. طراحی: کارآزمایی بالینی تصادفی شده به وسیله بلوک های تصادفی و دو سو کور شده می باشد. جمعیت مورد مطالعه: بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو. معیارهای ورود به مطالعه: استئوآرتريت اوليه زانو گرید دو و سه براساس مقیاس درجه بندی کلگرن-لارنس؛ داشتن درد زانو به مدت حداقل 6 ماه؛ سن 65-45 سال؛ داشتن استئوآرتروز اولیه. معیارهای خروج از مطالعه: داشتن استئوآرتریت ثانویه (ناشی از تروما)؛ آرتروسکوپی زانو در فاصله کمتر از 6 ماه؛ مصرف کورتيکواستروئيدها در کمتر از 6 ماه؛ داشتن التهاب مزمن؛ سابقه حساسیت؛ استفاده از داروهای موثر بر فرایند انعقادی، وارفارین، هپارین، کلوپیدگرول، دیپریدامول و آسپرین و ...؛ بیماران دارای ژنوواروس، ژنووالگوس و کف پای صاف؛ بیماران دارای بورسیت انسرین. حجم نمونه: 80 نفر. مداخله مورد مطالعه: گروه کنترل 40 میلی گرم دارونما (تركيب مشابه نانوميسل كوركومين كه فاقد كوركومين) و گروه مداخله 40 میلی گرم كپسول نانوميسل كوركومين هر 12 ساعت به مدت 6 هفته دریافت خواهند نمود. نمونه ها و پژوهشگر از نوع دارو بی اطلاع بوده و مطالعه دو سوکور است چرا که هر دو دارو در بسته بندی مشابه ارائه می شوند. پیامد مورد مطالعه: بررسی و مقایسه علایم بالینی بیماران شامل میزان درد، خشکی مفاصل، عملکرد جسمانی و ... بر اساس پرسشنامه شاخص آتریت دانشگاه های انتاریو غربی و مک مستر و ميزان بروز عوارض كبدي بعد از مصرف كوركومين بر اساس معاينه باليني و سطح آمينوترانسفرازهاي كبدي در دو گروه کنترل و مداخله.

معاونت پژوهشي دانشگاه علوم پزشکي مشهد