تعیین اثربخشی میدازولام داخل عضلانی در مقایسه با ژل رکتال دیازپام در کنترل تشنج استاتوس در کودکان، در یک کارآزمایی بالینی دوسوکور

هدف این مطالعه تعیین اثربخشی میدازولام داخل عضلانی در مقایسه با ژل رکتال دیازپام در کنترل تشنج طول کشنده در کودکان است. کارآزمایی بالینی دوسوکور، تصادفی سازی شده در 80 کودک با محدوده سنی 1 ماه تا 16 سال و در دو مرکز است. شرایط ورود: سن یک ماه تا 16 سال، تشنج استاتوس بیش از 5 دقیقه. شرایط خروج: داشتن مسیر وریدی حین مراجعه به اورژانس، استفاده از بنزودیازپین ها قبل از مراجعه به اورژانس و حساسیت دارویی به میدازولام تزریقی یا دیازپام رکتالی است. در گروه میدازولام، میدازولام داخل عضلانی با دوز 0.3 میلی گرم در کیلوگرم (ماگزیمم 15 میلی گرم)، در عضله چهارسر ران چپ برای کودکان زیر دو سال و در عضله دلتوئید چپ برای سن بزرگتر از دو سال تزریق می شود و به دنبال آن از تیوب رکتالی پلاسبو استفاده می شود. در گروه دیازپام، پلاسبو داخل عضلانی تزریق می شود و به دنبال آن ژل رکتالی توسط تیوب این دارو با دوز 0.5 میلی گرم در کیلوگرم (ماگزیمم 10 میلی گرم)، به درون رکتوم بیمار تزریق می شود و به مدت 5 دقیقه باتوک های بیمار بالا نگه داشته می شود و سپس تیوب مخصوص ژل خارج می شود. پیامد اولیه توقف تشنج در عرض کمتر از 10 دقیقه و عدم عود فعالیت های حرکتی 60 دقیقه پس از توقف تشنج است. پیامد ثانویه شامل اثرات جانبی داروها، زمان تجویز دارو تا توقف تشنج، زمان رسیدن به اورژانس تا زمان تجویز دارو و زمان رسیدن بیماران به اورژانس تا توقف تشنج است.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز