بررسی اثربخشی مداخله آموزشی مبتنی بر خودکارآمدی بر ارتقاء خودمراقبتی بیماران تحت همودیالیز

هدف این مطالعه تعیین اثربخشی مداخله آموزشی مبتنی بر خودکارآمدی بر ارتقاء خودمراقبتی بیماران تحت همودیالیز می باشد. این مطالعه از نوع نیمه تجربی است که در سال ۱۳۹۵ انجام می شود. جامعه پژوهش شامل ۷۰ بیمار همودیالیزی است که به بخش دیالیز بیمارستان کامکار- عرب نیا در شهر قم مراجعه می کنند و به طور تصادفی در گروه آزمون (n=۳۵) و کنترل (n=۳۵) قرار داده می شوند. این مطالعه در یک مرکز انجام می شود و کور نشده است. معيارهای ورود شامل سن بین ۶۰-۲۰ سال، توانایی خواندن و نوشتن، عدم ابتلا به اختلالات روانی، داشتن شرایط جسمانی مناسب و تمایل به شرکت در مطالعه و معيارهاي خروج شامل انجام پیوند کلیه، مهاجرت و مرگ بیمار در طول مداخله می باشد. پس از تکمیل رضایت نامه کتبی توسط بیماران، اطلاعات از نمونه های هر دو گروه به وسیله ۳ پرسشنامه و از طریق مصاحبه سازمان یافته جمع آوری می گردد. برنامه آموزشی مبتنی بر تئوری خودکارآمدی برای گروه آزمون طی ۲ جلسه یک ساعته اجرا می شود. موضوع این جلسات، خودمراقبتی در بعد های تغذیه و رژیم غذایی، مراقبت از فیستول و غیره می باشد. جلسات آموزشی به صورت چهره به چهره، سخنرانی، پرسش و پاسخ و بحث گروهی انجام می شود. مواد کمک آموزشی شامل پمفلت و کتابچه می باشد. دو گروه به مدت ۳ ماه بعد از مداخله پیگیری خواهند شد، سپس پس آزمون گرفته خواهد شد. روی گروه کنترل، مداخله آموزشی انجام نمی شود. پيامد اوليه، خودکارآمدی و پیامد ثانویه، خودمراقبتی می باشد.

دانشگاه علوم پزشکی قم