مقایسه اثربخشی متوکلوپرامید و دگزامتازون با متوکلوپرامید به تنهایی در کنترل استفراغ ناشی از تروماهای مینو رسر در کودکان بین سن 8-2 سال

هدف: مقایسه اثربخشی متوکلوپرامید و دگزامتازون با متوکلوپرامید به تنهایی در کنترل استفراغ ناشی از ضربه های خفیف سر در کودکان بین سن 8-2 سال معیارهای ورود به مطالعه: بیماران با GCS 14-15؛ ترومای مینور همراه با استفراغ؛ CT نکته پاتولو‍ژی خاصی نداشته باشد. معیارها ی خروج از مطالعه: همودینامیک ناپایدار؛ اختلالات نورولوژی؛ سندروم restless leg؛ استفاده از داروهای ضد استفراغ طی 8 ساعت گذشته؛ دریافت اخیر داروهای تزریقی؛ تهوع و استفراغ ناشی از بیماری حرکت؛ کموتراپی و رادیوتراپی؛ کنترااندیکاسیون های دگزامتازون؛ درمان همزمان با کورتیکواستروئیدها؛ اسهال؛ همچنین کودکی که تحت درمان با داروهای سداتیو قرار بگیرد. مطالعه به صورت کارازمایی بالینی دوسو كورانجام مي گيرد. از 60 بيمار که دارای تهوع و استفراغ به دنبال ترومای مینور سر به بیمارستان مراجعه کرده اند، استفاده مي كنيم. 20 دقیقه قبل از مداخله میزان هوشیاری بیماران و شدت استفراغ آنها بر اساس تست Visual Analog Scale ثبت می شود. این تست یک معیار برای اندازه گیری میزان شدت استفراغ است. به یک گروه 0.15 mg/kg متوکلوپرامید تزریقی عضلانی و 0.15 mg/kgدگزامتازون تزریقی عضلانی و درگروه دیگر mg/kg 0.15متوکلوپرامید تزریقی عضلانی و 0.15 mg/kg آب مقطر(پلاسبو) تزریقی عضلانی داده خواهد شد. در دقایق 20، 40 و 60 وسپس هر ساعت تا4 ساعت بعد از مداخله، علایم حیاتی بیماران (ریت تنفسی،ریت قلبی و...) ومیزان هوشیاری و میزان تغییرات شدت استفراغ اندازه گیری و ثبت خواهد شد و پیگیری تلفنی خواهند داشت. ونهایتاَ تفاوت پارامترهای مذکور دو گروه مورد بررسی قرار می گیرد.

دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران