مقایسه اثر دو روش درمانی گچ گیری و آتل آماده در آسیب های لیگامانی ناشی از پیچ خوردگی مچ پا

این مطالعه به منظور مقایسه دو روش درمانی در پیچ خوردگی مچ پا انجام میشود. مطالعه بصورت تصادفی دو سویه کور در یک مرکز انجام می شود. تعداد 120 نفر از بیماران 18 تا 60 سال با پیچ خوردگی مچ پای درجه ی 1 و2، که طی 48 ساعت پس از آسیب به اورژانس مراجعه می کنند، وارد مطالعه می شوند. بیمارانی که شکستگی یا آسیب های همراه دیگر داشته باشند، یا بیمارانی که قابل پیگیری نباشند ازمطالعه خارج می شوند. پس از اتمام ارزیابیهای اولیه، بیماران بصورت تصادفی یکی از پاکت نامه هائی که دو نوع درمان در آنها نوشته شده و هیچ آگاهی نسبت به آنها ندارند را انتخاب می کنند و به طور تصادفی به دو گروه تقسیم می شوند. گروه اول تحت درمان با گچ کوتاه پا و گروه دوم آتل کوتاه پا قرار می گیرند. بیماران دو و شش هفته بعد از مداخله از نظر نمره درد، میزان تورم، و میزان حرکت مفصلی مورد ارزیابی قرار می گیرند. پژوهشگر نیز از نوع درمان اطلاعی ندارد بطوریکه درمان توسط متخصص طب اورژانس دیگری صورت گرفته و پژوهشگر فقط ارزیابی متغیرها و پیامد های مدنظر را انجام می دهد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد