تاثیر مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد بر میزان خودمراقبتی، خودکارآمدی و پریشانی عاطفی در سالمندان مبتلا به دیابت نوع دو شهرستان یزد

هدف این مطالعه تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر میزان خودمراقبتی، خودکارآمدی و پریشانی عاطفی در سالمندان مبتلا به دیابت نوع دو شهرستان یزد در دو گروه آزمون و کنترل می باشد. معیارهای ورود به این مطالعه شامل سن بالای 60 سال، داشتن دیابت نوع دو بیش از یک سال می باشد. معیارهای خروج از این مطالعه شامل دریافت هرگونه درمان روانشناختی طی یکسال گذشته، سوء مصرف مواد در یک ماه گذشته می باشد. تعداد 80 سالمند مبتلا به دیابت نوع دو با در نظر گرفتن معیارهای ورود و خروج به صورت تصادفی انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه 40 نفره آزمون و کنترل تخصیص داده می شوند، سپس جهت آموزش گروهی افراد گروه آزمون، به صورت تصادفی به دو گروه 20 نفره تقسیم می گردند. قبل از انجام مداخله پرسش نامه 4 قسمتی مورد نظر جهت انجام پیش آزمون به هر دو گروه داده خواهد شد. بدنبال آن مداخله درمانی (درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد) برای گروه آزمون به صورت جلسات گروهی، طی 8 جلسه اجرا می گردد، در حالی که گروه کنترل این مداخلات درمانی را دریافت نمی کنند. پرسشنامه ها پس از اتمام جلسات مجددا و سپس دو ماه بعد (آزمون پیگیری) به منظور سنجش حفظ اثر مداخله درمانی توسط هر دو گروه آزمون و کنترل تکمیل می شود.

دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد