مقایسه تاثیر الگوی توانمندسازی خانواده محور و مراقبتهای معمول بر امید و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به نارسایی قلبی

هدف از این مطالعه بررسی اثر الگوی توانمندسازی خانواده محور بر امید و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به نارسایی قلبی می باشد. در این کارآزمایی بالینی پس از کسب کد اخلاق و کسب اجازه از مسئولین بیمارستان ها و رضایت آگاهانه از افراد مشمول معیارهای ورود به مطالعه، از بین بیماران مبتلا به نارسایی قلبی بستری در CCU بیمارستان های دولتی شهر اهواز، به روش مبتنی بر هدف به صورت تصادفی، نمونه ها انتخاب و الگوی توانمندسازی خانواده محور اجرا می شود. نمونه ها به صورت تصادفی ساده به دو گروه آزمون و کنترل تقسیم خواهند شد و آموزش های لازمه طبق چهار گام الگوی توانمندسازی خانواده محور اجرایی می شود. بیماران با سن بالاتر از 40 سال؛ حداقل 6 ماه از ابتلا به بیماری نارسایی قلبی فرد بیمار در خانواده گذشته باشد؛ افراد شرکت کننده در مطالعه نسبت به زمان و مکان و شخص هوشیار وآگاه باشند؛ سابقه ابتلا به بیماریهای روانی مثل اسکیزوفرنی نداشته باشند؛ داشتن دسترسی و آگاهی کامل به ابزار تلفن؛ توانایی برقراری ارتباط و پاسخگوئی به سؤالات؛ کسر تخلیه ای قلب بیماران کمتر و یا مساوی 40% باشد؛ بیمار دچار عوارض ناتوان کننده ی بیماری نشده باشد مثلا کسرتخلیه ای قلب 20% و کمتر، معیارهای ورود به مطالعه هستند. شرایط خروج شامل عدم تمایل به همکاری، بستری مجدد، فوت هستند. برای گروه مداخله در گروه های 4 تا 10 نفره طی 4 جلسه متوالی و هفتگی طی یک ماه ارائه خواهد شد، همچنین به مدت 4 هفته، تماسهای تلفنی هفتگی جهت پیگیری را خواهیم داشت. پرسشنامه ی کیفیت زندگی مینه سوتا و پرسشنامه ی امید به زندگی اشنایدر در 4 نوبت برای بیماران گروه مداخله با پرسش و پاسخ قبل از مداخله، پایان جلسه دوم، چهارم و 3 ماه پس از آزمون پر خواهد شد و برای گروه شاهد در دو نوبت پر می شود. برای گروه کنترل مداخله خاصی صورت نمی گیرد و فقط مراقبت های روتین بخش را دریافت می کنند. متغیر پیامد اولیه شامل کیفیت و امید به زندگی می باشد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز