تأثیر لباس و تن پوش عروسکی بر ترس و اضطراب کودکان

مقایسه تأثیر لباس و تن‌پوش عروسکی بر اضطراب و ترس بدو پذیرش در کودکان 6-3 سال

در این مطالعه 75 کودک از بخش اورژانس به بخش اطفال بیمارستان امام رضا طی یک فاز منتقل شدند. کودکان بصورت غیر احتمالی در دسترس انتخاب و توزیع آنان به گروه عروسک،لباس و کنترل با تخصیص تصادفی ساده انجام گرفت. داده ها با پرسشنامه اي مشتمل بر دو بخش جمع‌آوري شد. بخش اول، مشخصات فردي و بخش دوم شامل ابزارخودگزارشی ترس و اضطراب بود.

این پژوهش در بخش کودکان بیمارستان امام رضا (ع) مشهد انجام گرفت. کودکان از بخش اورژانس به بخش اطفال طی یک فاز منتقل شدند. پژوهشگر با لباس و تن پوش عروسکی در فرآیند بدو پذیرش همراه کودک بود.کورسازی یک سویه بود و کودکان از نتایج پژوهش بی اطلاع بودند. در انتها کودک در تخت مستقر می شد و اضطراب و ترس با ابزار خودگزارشی سنجیده می شد.

کودکان واجد شرایط از نظر سن 3-6 سال و نداشتن بیماری مزمن و اضطراب، نداشتن درد شدید در حین مداخله

"گروه مداخله تن‌پوش«شنبه و یک‌شنبه»، گروه لباس «دوشنبه و سه‌شنبه»بود، برنامه تن‌پوش و لباس بمدت یک ساعت شامل تعامل آغازین: پژوهشگر با کودک احوالپرسی می‌کرد، فضای بخش و کارهایی که قرار است برای کودک انجام شود را برایش بازگو می‌کرد؛ تعامل میانی ارتباط با کودک ادامه داشت و تمام رویه‌های بدو پذیرش با کمک، پژوهشگر انجام می‌شد، در مرحله پایانی، پژوهشگر کودک را جهت مستقر شدن در تخت، به اتاقش می‌برد و پس از نمره دهی کودک به ابزار خودگزارشی از او خداحافظی می‌کرد"."گروه کنترل «چهارشنبه و پنج‌شنبه» بود که پژوهشگر همان برنامه معمول بخش را با لباس سفید انجام می‌داد و سپس کودک به ابزار نمره دهی می‌کرد". در انتها ترس و اضطراب در گروههای کنترل و مداخله مقایسه می‌شد.

بررسی اضطراب و ترس کودکان در انتهای فرآیند بدو پذیرش با استفاده از ابزار خودگزارشی در هر سه گروه.

دولتی Governmental

گروه ها به صورت تصادفی با کمک جدول اعداد تصادفی دو روز از هر هفته را به خود اختصاص دادند. روز شنبه و یکشنبه مختص گروه تن پوش، دوشنبه و سه شنبه مختص گروه لباس، چهار شنبه و پنج شنبه مختص گروه کنترل بود و سپس کودکان بر حسب ورود در هر روز، در گروه مورد نظر وارد می شدند.

پس از اخذ رضایت از والدین کودکان، مداخله انجام می گرفت و کودکان وارد مطالعه می شدند و در انتها به ابزار خودگزارشی نمره می دادند. کودکان فقط شکل مورد نظر در ابزار خودگزارشی تصویری که به حالات آنها نزدیک بود را انتخاب می کردند و از تاثیر آن در نتایج پژوهش بی اطلاع بودند.