بررسی اثربخشی برنامه ی آموزشی- روانی گروهی در تبعیت دارویی، بینش و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی

این مطالعه به منظور تعیین اثر بخشی آموزش روانشناختی گروهی بر تبعیت دارویی، بینش و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی انجام شد. جامعه ی آماری این مطالعه شامل بیماران دوقطبی شهر زنجان می باشد. نمونه مورد مطالعه از بیماران مراجعه کننده به کلینیک های خصوصی و بیمارستان بهشتی وابسته به علوم پزشکی زنجان انتخاب شدند. نمونه گیری بر پایه ی، ‌نمونه گیری در دسترس بود. این مطالعه چندین ملاک ورود داشت: داشتن حالت خلقی یوتایمیک در حین مطالعه و تشخیص اختلال دوقطبی طبق مصاحبه ی تشخیصی. معیار خروج این مطالعه قرار داشتن در فاز حاد بیماری و مصرف کننده ی فعال مواد مخدر بود. بعد از بررسی معیار ورود و خروج، 20 بیمار مبتلا به اختلال دوقطبی به دو گروه آزمایش (10 نفر) و کنترل (10) طبقه بندی شدند. محتوی جلسات برنامه ی آموزش روانشناختی از تعریف بیماری دوقطبی، سبب شناسی، مقدمه ای به علایم مانیا و هیپومانیا، سیر و پیش آگهی بیماری، درمان دارویی افسردگی و مانیا و تشخیص علایم شروع بیماری تشکیل می شد. گروه کنترل درمان دارویی خود را ادامه دادند. متغیر پیامد اولیه، تبعیت دارویی بود. متغیرهای پیامد ثانویه، بینش و کیفیت زندگی بودند. تبعیت دارویی،‌بینش و کیفیت زندگی قبل از مداخله، بعد از مداخله و یک ماه بعد از مداخله با استفاده از پرسشنامه تبعیت دارویی موریسکی، فرم کوتاه پرسشنامه کیفیت زندگی و مقیاس بینش اختلال خلقی ارزیابی شدند.

مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی موثر بر سلامت دانشگاه بیمارستان ولیعصر زنجان