بررسی اثر فیکساسیون شکستگی استیلویید اولنا در درمان شکستگی های دیستال رادیوس

هدف كلي از انجام این مطالعه تعیین اثر فیکساسیون یا عدم فیکساسیون استیلویید اولنا درنتیجه نهایی شکستگی‌های دیستال رادیوس، میزان درد، دامنه حرکتی مفصل مچ و قدرت مشت کردن دست می باشد. تمامی بیماران بالغ با شکستگی دیستال رادیوس که نیاز به عمل جراحی دارند و شکستگی آن‌ها با شکستگی استیلوئید اولنا همراهی دارد وارد مطالعه می‌شوند. بیماران به ‌صورت تصادفی به دو گروه با فیکساسیون استیلوئید اولنا و بدون فیکساسیون تقسیم می‌شوند. جهت تصادفی کردن از روش پاکت های سربسته استفاده می شود و این پاکت ها در هنگام عمل پاکت باز می شود. حداقل حجم نمونه موردنیاز 78 نفر تخمین زده شده است. در گروه مداخله فیکساسیون به‌وسیله پین به‌صورت باز و گچ بلند ساعد به مدت 6 هفته برای بیماران انجام خواهد شد. در گروه کنترل که فیکساسیون استیلوئید اولنا برای آن‌ها انجام نمی‌شود درمان با گچ بلند ساعد در حالت Supination به مدت 6 هفته خواهد بود. هر دو گروه به مدت 6 هفته تحت فیزیوتراپی قرار خواهند گرفت و بیماران به فاصله 2 هفته، 4 هفته، 6 هفته، 8 هفته، 3 ماه، 6 ماه و یکسال فالوآپ می‌شوند. در پایان پیگیری ازنظر میزان درد، دامنه حرکت مچ دست، وجود تندرنس در محل استیلوئید اولنا، عملکرد دست بر مبنای تقسیم‌بندی Mayo و عملکرد اندام فوقانی با تقسیم‌بندی Dash مورد تحلیل قرار می‌گیرند

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد