کارآزمایی بالینی بررسی اثر داروی آمله (فراورده طب سنتی) نسبت به دارونما بر درمان بیماران مبتلا به ریفلاکس معده به مری بدون ازوفاژیت

هدف از این مطالعه بررسی اثرداروی آمله بر گروه ریفلاکس گاستروازوفاژیال بدون ازوفاژیت می باشد. مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی دو سو کوراست. نحوه انجام: در این مطالعه 68 بیمار که بین 16 تا 80ساله هستند و با علایم کلاسیک ریفلاکس معدی مروی (احساس سوزش یا ناراحتی پشت جناغ ، برگشت آب ترش به دهان، سنگینی سر دل بعد یا قبل از غذا و...) به کلینیک گوارش مراجعه و در صورت آندوسکوپی نرمال وارد مطالعه خواهند شد. تمام بیماران توسط متخصص گوارش معاینه می‏شوند. بیمارانی که احتمال خطر ابتلا به زخم پپتیک یا بدخیمی دارند، همچنین خانم‏های باردار و شیرده از طرح خارج می‏شوند. بیماران به صورت تصادفی سازی بلوکی در دو گروه قرار می‏گیرند. بیماران گروه اول قرص آمله را (2 عدد روزی 2 بار بعد از غذا، برای مدت 4 هفته) مصرف می‏کنند، گروه دوم از قرص دارونما (2 عدد روزی 2 بار بعد از غذا، برای 4 هفته) استفاده می‏کنند. داروی آمله و دارونما در دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی تهران تهیه شده است. قبل از شروع درمان و پس از دو هفته و پایان دوره درمان بیماران ویزیت می‏شوند و علایم بیماران با توجه به سیسیتم VAS درجه‏ بندی می‏شود و نیز بر اساس پرسشنامه Frequency scale for the symptoms of gastroesophageal reflux disease (FSSG) به هر بیمار امتیاز داده می‏شود. در نهایت دو گروه از نظر میزان پاسخدهی به درمان ریفلاکس با هم مقایسه خواهند شد.

معاونت پژوهشی دانشکده طب سنتی دانشگاه علوم پزشکی تهران