اثر مکمل یاری با کورکومین بر اضافه بار آهن، استرس اکسیداتیو و مقاومت انسولینی در بیماران مبتلا به بتا تالاسمی ماژور

مطالعه حاضر به صورت كارآزمايي باليني تصادفی دو سوکور بر روی 64 بیمار مبتلا به تالاسمی ماژور انجام خواهد شد. هدف مطالعه تعیین اثرات مکمل یاری با کورکومین بر اضافه بار آهن، استرس اکسیداتیو و مقاومت انسولینی در مبتلایان به بتا تالاسمی ماژور می باشد. معیارهای ورود به مطالعه عبارتند از: سن 18 الی 40 سال، مصرف داروی شلاته کننده آهن از نوع دفروکسامین، عدم ابتلا به هپاتیت B، C و ایدز ، عدم مصرف هر گونه مکمل تغذیه ای از 3 ماه قبل از شروع مطالعه و معیار های خروج عبارتند از: تغییر قابل توجه در دوز دفروکسامین مصرفی در طول مطالعه و بارداری. در ابتدای مطالعه برای هر فرد یک پرسشنامه اطلاعات فردی و یادآمد غذایی 24 ساعته برای سه روز تکمیل خواهد شد. افراد پس از همسان سازی بر اساس جنس و سن به دو گروه مداخله و دارونما تقسیم خواهند شد. از تمامی شرکت کنندگان، 5 سی سی خون در حالت ناشتا برای سنجش متغیرهای آهن، هموگلوبین، فریتین، هپسیدین ، آهن غیر متصل به ترانسفرین، مالون دی آلدئید، ظرفیت تام آنتی اکسیدانی سرم ، کاتالاز ، گلوکز و انسولین گرفته خواهد شد. سپس اعضای گروه مداخله، به مدت 12 هفته، روزانه 2 کپسول 1 گرمی کورکومین (هر یک حاوی 500 میلی گرم کورکومینوئید) و اعضای گروه کنترل به مدت 12 هفته روزانه 2 عدد کپسول به عنوان دارونما دریافت خواهند کرد. کورسازی مطالعه برای بیماران و پژوهشگران صورت خواهد گرفت. در پایان هفته 12، دریافت غذایی افراد مجدداً ارزیابی می شود و خونگیری مجدد جهت اندازه گیری فاکتورهای بیوشیمیایی به عمل خواهد آمد.

انستیتو تحقیقات تغذیه ای و صنایع غذایی کشور، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی