یک کارآزمایی بالینی مقایسه دگزامتازون به علاوه لیدوکایین با لیدوکائین تنها بر روی کیفیت بلوک بیرز در بیماران ارتوپدی جهت جراحی های اندام فوقانی

هدف: مقایسه اثر اضافه کردن دگزامتازون به لیدوکائین با لیدوکائین تنها بر کیفیت بی حسی ناحیه ای درون وریدی در جراحی های ارتوپدی اندام فوقانی. نوع مطالعه: کارآزمایی بالینی اختصاص تصادفی به گروههای مداخله و کنترل دو سویه کور (بیمار و دستیار مسؤل جمع آوری کننده اطلاعات آگاهی از نوع داروهای تجویز شده برای تحقیقات را نداشتند) در دو گروه ، مرحله ۳، تک مرکزی فاز بیمارگیری انجام شده. معیارهای ورود: بیماران با کلاس ۱ و ۲ انجمن متخصصان بیهوشی آمریکا؛ ۱۵ و ۶۵ ساله؛ آسیب های اندام فوقانی دیستال به آرنج. معیارهای خروج: بیماریهای عضله - عصب و پوست؛ واکنش های حساسیت؛ نیاز به بیهوشی عمومی. روش کار: بر روی همان بازوی اندامی که جراحی نیاز دارد یک تورنیکه دوتایی بسته میشود. محلول بی حسی از درون آنژیوکت وریدی پشت دست همان اندام با حجم ۴۰ میلی لیتر رقیق شده با آب مقطر تزریق میشود که حاوی ۳ میلی گرم به ازای کیلوگرم لیدوکائین در گروه کنترل و ۳ میلی گرم به ازای کیلوگرم لیدوکائین با ۸ میلی گرم دگزامتازون در گروه مورد می باشد. برای سدیشن ۲ میلیگرم میدازولام وریدی تزریق میشود. بلاک حسی در مسیر گسترش اعصاب رادیال – اولنار و مدین ثبت میشود. در صورت نیاز، فنتانیل وریدی؛ حداکثر دو بار تجویز میشود. در صورت ناکافی بودن بلوک ناحیه ای و سدیشن، بیمار از مطالعه خارج شده و بیهوشی عمومی اعمال میشود. متغیرهای اصلی: شروع بلوک حسی، ریکاوری از بلوک حسی، زمان درخواست اولین مسکن در ریکاوری، میزان مصرف مخدر حین عمل و رضایتمندی بیمار.

دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان